Stefan Żeromski urdoził się 14 października 1864 roku w Strawczynie.Pochodził z ubogiej rodziny. Malownicze okolice stały
się natchnieniem i inspiracją w jego utworach opisów przyrody. Był pogodnym, towrzyskim człwiekiem jak również patriotą i romantykiem, wrażliwym na piękno i urodę życia. Tragiczne wydarzenia wojenne wpłynęły na zainteresowania pisarza problemem narodowym. Uczył się słabo ponieważ żył w biedzie muisał zarabiać.
Pierwsze próby literackie podjął w gimnazjum. W 1879 roku zmarła matka młodego pisarza a w 1883 roku ojciec. Żeromski został sam bez środków do życia. Nie przystąpił do matury i zapisał się do Szkoły Weterynaryjnej. W latach 1891-1894 w czasopiśmie "Głos" ukazały się korespondencje, nowele i
opowiadania Stefana. W 1892 roku ożenił się z Oktawią z Radziłłowiczów Radkiewiczową i wyjechał do Szwajcarij. W 1895 roku ukazały się drukiem pierwsze utwory pisarza "Opowiadania". Rok puźniej wrócił do kraju. W latach 1900-1910 pojawiły się najsłynniejsze dzieła m.in. "Ludzie bezdomni", "Popioły", "Dzieje grzechu". Następnie Żeromski wielokrotnie się przeprowadzał, rozwiódł się z żoną i związał z inną kobietą. Napisał jeszcze wiele utworów. Ostatnim z nich było "Przedwiośnie". Stefan Żeromski zmarł 20 listopada 1925 roku.