Sentymentalizm w epoce oświecenia, część pierwsza
Sentymentalizm w
epoce oświecenia,
część pierwsza Sentymentalizm – prąd literacki, rozwijający się w oświeceniu w opozycji do ideowych, estetycznych i filozoficznych założeń klasycyzmu. Nazwa
kierunku wywodzi się od tytułu powieści L. Sterne’a „Podróż sentymentalna”.
W języku angielskim wyraz „sentimental” znaczy: wrażliwy, moralny. Filozoficznym podłożem kierunku
był sensualizm i empiryzm, reprezentowane m.in.: przez Hume’a i Condillaca. Zarówno sensualiści jak i empiryści kierowali rozważania filozoficzne w stronę psychologii, co wpłynęło na zainteresowanie twórców literatury sentymentalizmu wnętrzem człowieka i jego przeżyciami osobistymi. Do upowszechnienia i rozwoju nowego kierunku w znacznym stopniu przyczyniła się filozofia i twórczość J. J. Rousseau. Zespół głoszonych przez niego idei, zwanych „russoizmem”, był świadectwem konfliktu między cywilizacją i kulturą a naturą.
Więcej recenzji na temat Sentymentalizm w epoce oświecenia, część pierwsza