Wszystkie imiona (
Todos os nomes, 1997, tłum. Elżbieta Milewska, 1999), powieść José Saramago, utrzymana
w atmosferze Kafkowskiego koszmaru-groteski. Bohaterem jest pan José, pracownik monstrualnego
Archiwum Głównego, w którym przechowywane są akta żywych i umarłych. Praca w archiwum przebiega wedle raz na zawsze ustalonych zasad. Rozrost instytucji powoduje systematyczną przebudowę, a w jej wyniku poszukiwanie akt zmarłych staje się prawdziwą loterią: obowiązujący system sprawia, że akta eliminowane z rejonu żywych trafiają do najodleglejszych części archiwum. Pan José, skromny archiwista, skrycie kultywuje pasję zbierania dokumentów słynnych ludzi. Z czasem uznaje, że być może ciekawsi są ludzie nieznani. Na chybił trafił poczyna śledzić akta, a potem losy pewnej
kobiety. Na podstawie suchych akt niewiele może się dowiedzieć, ale podejmuje coraz większe wysiłki, aby posiąść wiedzę o tej kobiecie, gromadzi jej zdjęcia, wykradzione z archiwum szkolnego, odwiedza matkę chrzestną, tropi losy. Za sprawą tej narastającej obsesji nie tylko narusza regulamin archiwum, ale staje się przestępcą: fałszuje dokumenty, włamuje się do pomieszczeń różnych instytucji i osób... Jego poczynania obserwuje z ukrycia kustosz, zafascynowany ową grą z cieniem, jaką podjął pan José. W rezultacie bowiem nie udaje mu się dotrzeć do kobiety, jak się okazuje nauczycielki matematyki, która popełniła samobójstwo, nim zdołał ją odnaleźć. Archiwista trafia wówczas na cmentarz, tyleż monstrualny co archiwum, który rozprzestrzenia się niczym rak. Ale nawet odnalezienie miejsca spoczynku kobiety okazuje się niemożliwe. Pewien pasterz zamienia tabliczki z nazwiskami w kwaterach samobójców, przekonany, że jeśli ktoś się zabija, to nie chce być odnaleziony. Poszukiwania archiwisty naprowadzają kustosza na myśl, aby w archiwum dokonać rewolucji: od tego czasu nie będzie już podziału na żywych i umarłych, wszyscy mają być traktowani jednakowo, jakby żyli zawsze: „
Podobnie jak definitywna śmierć jest wynikiem woli zapomnienia, wola pamiętania może zapewnić życiu wieczne trwanie”. Kustosz staje się wspólnikiem pana José, sugerując swemu podwładnemu sfałszowanie karty archiwalnej poszukiwanej przez niego kobiety, której akt zgonu tymczasem zaginął.
Powieść Saramago ukazuje rozpaczliwą potrzebę kontaktu człowieka z drugim człowiekiem, która objawia się tutaj w formie tak przedziwnie zdegradowanej i obsesyjnej. Bohater odkrywa swoje prawdziwe położenie, swego rodzaju społecznego wyrzutka, zagrzebanego w papierach i pozbawionego związku z kimkolwiek. dzięki swojej wędrówce tropami nieznajomej odnajduje sens życia, polegający na podtrzymywaniu pamięci o innych.