Rzecz dzieje
się w carskiej Rosji, pod koniec XIX wieku. Pewnego wieczora urzędnik Czerwiakow ogląda spektakl teatralny.
Nagle opanowuje gogwałtowna chęć kichnięcia i ani
się spostrzega, jak dochodzi do tego aktu. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że kicha prosto na łysinę eksclencji Bryzżałowa – dyrektora departamentu komunikacji. Staruszek wyciera łysinę i kark, a zawstydzony Czerwiakow próbuje przepraszać urzędnika. Ten odpowiada
mu, że nic się nie stało i prosi go, żeby mu nie przeszkadzał oglądać przedstawienia. Czerwiakowa jednak zaczyna dręczyć niepokój. W przerwie między aktami, znów przeprasza Bryzżałowa, ale ten bagatelizuje sprawę mówiąc, że o tym już zapomniał. To dla Czerwiakowa staje się jeszcze bardziej podejrzane. Po powrocie do domu o całym zdarzeniu opowiada żonie, która przyjmuje to dość lekko, ale radzi mu, że byłoby w dobrym tonie oficjalnie przeprosić dygnitarza, pomimo że nie jest on przełożonym męża. Nazajutrz Czerwiakow ubiera nowy mundur galowy i idzie do dyrektora. Czeka w długiej kolejce i wreszcie jest przyjęty. Zaczyna mówić o zdarzeniu w teatrze, ale Bryzżałow mu przerywa twierdząc, że to są głupstwa i prosi następnego petenta. Czerwiakow jest przerażony. Czeka do końca przyjęć petentów i jeszcze raz próbuje wyjaśniać, że nie zrobił tego naumyślnie. Dyrektor coś mówi o kpinach i znika za drzwiami.Czerwiakowa dręczy tak wielki niepokój, że na drugi dzień znów wybiera się do dygnitarza, chcąc go przeprosić. Ten reaguje na słowa Czerwiakowa w sposób dla niego nieoczekiwany.Siniejąc – krzyczy, zeby się wynosił.Przerażony Czerwiakow wraca do domu, kładzie się na łóżku i umiera. W tej krótkiej noweli Antoni Czechow po mistrzowsku i z humorem opisał służalczą naturę przeciętnego, carskiego urzędnika, wyjątkowo „wrażliwego”, oczywiście w tym negatywnym znaczeniu.Warto przeczytać tę perełkę literatury zwłaszcza, że to tylko 2 strony.