Najstarsza polska pieśń modlitewna, która powstała - według różnych źródeł - w drugiej połowie XIII w., lub na początku
wieku XIV. Pierwszy zapis tej pieśni w języku polskim ukazał
się na początku XV w. Bogurodzica szybko stała się
pieśnią rycerską i znany jest fakt, że
była śpiewana w roku 1410 przed Bitwą pod Grunwaldem. W tym czasie była swoistym hymnem narodowym. Wspomina o tym kronikarz Jan Długosz, nazywając ją pieśnią ojczystą. Jedna z pierwszych wersji tej pieśni (trzynastozwrotkowa) w początkowym tekście, zwraca modlących ku Matce Bożej, z prośbą o wstawiennictwo u jej Syna. Dalszy tekst skierowany jest na Syna Bożego, uświadamiając modlącemu się, że to On odkupił świat od śmierci wiecznej - i to nie za pomocą srebra czy złota, tylko przez swoją mękę i zmartwychwstanie. To Jezus za grzechy człowieka dał sobie przekłuć ręce i nogi, oraz przebić bok, przelewając swoją świętą krew. Pieśń w jednej ze zwrotek zwraca się o pomoc we wprowadzeniu do nieba, do ojca ludzkości - Adama, który tam przebywa wraz z aniołami, oglądając Stwórcę. Przedostatnia zwrotka jest prośbą do Matki-Dziewicy o wstawiennictwo, aby jej Syn uchował nas od złego. Tekst kończy sakramentalne amen (niech się tak stanie), ze stwierdzeniem, abyśmy wszyscy poszli do Raju. Bogurodzica jest dowodem na to, że początki kultu maryjnego na ziemiach polskich są bardzo stare, sięgając co najmniej XIII wieku. Narzuca się też spostrzeżenie, że Bogurodzica jest niewątpliwie pieśnią dydaktyczną. W wieku XIII czy XIV, kiedy to na ziemiach polskich religia chrześcijańska była słabo ugruntowana, a w świadomości ludzkiej i zwyczajach wciąż tkwiło pogaństwo, pieśń ta spełniała doniosłą rolę. W swej treści przedstawiała podstawowe prawdy chrześcijaństwa, ucząc, przypominając i utrwalając je. Pieśń ta na kilka wieków straciła na znaczeniu. W wieku XIX została odkryta na nowo, budząc ducha patriotyzmu w społeczeństwie polskim, będącym pod zaborami. Dzięki temu do dziś pozostaje znaną pieśnią religijno-patriotyczną.
Więcej recenzji na temat Bogurodzica