Chorwacka pisarka była obserwatorem procesów
zbrodniarzy z wojny naBałkanach, sądzonych przez Międzynarodowy Trybunał w Hadze.Książka
ma charakter dokumentalny, ale zawiera też osobiste refleksjeautorki dotyczące przyczyn ludobójstwa w cywilizowanym krajueuropejskim w końcu XX wieku. Autorka zarysowuje 11 portretówpsychologicznych wojennych
zbrodniarzy: polityków( Slobodan Milosević,jego żona), generałów(Radowan Karadzić), mężczyzn, którzy w trudnejsytuacji finansowej zaciągnęli się do wojska w czasie wojny. Pisarkapróbuje zrekonstruować ich motywacje oraz drogi życiowe, któredoprowadziły ich przed trybunał w Hadze. NIektórzy, jak Milosević orazsilnie związana z nim i doradzająca mu żona dążyli do osiągnięciaswoich politycznych celów, inni nie potrafili lub nie mogli odmówićwykonania rozkazu przełożonych, nie umieli sprzeciwić się wyższym rangąlub postawiono ich przed groźbą śmierci za niewykonanie zadania. Uwiększości z nich występowało
poczucie wszechwładzy nad innymi ludźmi ichęć jej wykorzystania. Wśród oprawców jest Goran Jelisić, u któregowojna i poczucie władzy nad bezbronnymi więźniami wyzwoliłosadystyczne, nieludzkie reakcje. Autorka podkreśla, że zbrodnieludobójstwa, gwałtów na współmieszkańcach regionu były częstopopełniane przez ludzi, którzy wcześniej prowadzili spokojne,uporządkowane życie. Wynika z tego, że zło może pojawić się wróżnych warunkach i sytuacjach, konieczna więc jest czujność,reagowanie na najmniejsze przejawy dyskryminacji, nienawiści,dehumanizacji. Milczenie świadków jest przyzwoleniem na dziejące sięzło. Drakulić opisuje zachowanie zbrodniarzy na sali sądowej, ichskruchę, butę,rozpacz bądź niezrozumienie istoty swojej winy. Ostatnirozdział książki to opis zgodnego współżycia na terenie więzieniadawnych wrogów, którzy teraz szanują się nawzajem, jedzą wspólneposiłki, grają w karty i zachowują się, jakby krwawa wojna nigdy sięnie wydarzyła i nie przyniosła ogromnych spustoszeń w życiu bałkańskichnarodów.