Jest Welki Piątek – pogodny, wiosenny dzień, pełen śpiewu ptaków. Przez las wraca do domu Iwan Wielikopolski –
student akademii duchownej – syn diaczka. Nadchodzi zmierzch. Robi
się zimno, wietrznie i nieprzyjemnie. Student jest dotkliwie głodny. Nachodzą go czarne myśli, że głód, ciemnota i smutek w Rosji potrwają jeszcze z tysiąc lat, co jest powodem, że nie chce mu się wracać do domu. Z daleka widać płonące ognisko na wdowich ogrodach, zwanych tak od uprawiających je dwóch wdów – matki i córki. Przy
ognisku stoi wdowa Wasylisa, a jej niezbyt rozgarnięta córka Łukieria, siedząc na ziemi myje kocioł i łyżki po kolacji. Student podchodzi, wita się z nimi i wszczyna pogawędkę. Nawiązuje do wydarzeń sprzed dziewiętnastu stuleci, kiedy apostoł Piotr tak samo grzał się przy ognisku, a później trzykrotnie zaparł się Jezusa. Wspomnienie tego, że Jezus mu to przepowiedział, wywołało skruchę i łzy apostoła. Słowa studenta prowokują do płaczu dotychczas uśmiechniętą Wasylisę, natomiast na twarzy Łukierii maluje się wyraz napięcia i bólu. Student żegna się z kobietami i rusza w dalszą drogę. Zaczyna rozpamiętywać zdarzenie przy ognisku wnioskując, że tamto wydarzenie sprzed stuleci ma nierozerwalny związek ze współczesnością - z obiema kobietami, z nim samym i z całym światem. Ma wrażenie, że przeszłość i teraźniejszość to łańcuch zdarzeń, wynikających jedno z drugiego, a on ujrzał oba końce tego łańcucha. Rozmyśla o tym, że prawda i piękno objawione w Ogrójcu, kierowały i kierują do dziś życiem ludzkim i są w tym życiu czymś najistotniejszym. Ogarnia go stopniowo uczucie szczęścia.
Więcej recenzji na temat The Student