II wojna światowa rozpoczęła się 1 IX 1939 o godz. 4:45. Pretekstem do ataku na Polskę była sfingowana przez SS napaść na
radiostację gliwicką (tzw. Prowokacja gliwicka z 31 VIII). Następnego dnia niemiecki okręt :"Schleswig – Holstein" zaatakował Westerplatte, którego bronili Polacy pod wodzą majora Henryka Sucharskiego. Inne okręty
niemieckie atakowały port w Gdyni i Półwysep Helski. Bombardowane były lotniska znajdujące się na zachód od Wisły. Luftwaffe miała przewagę nad polskim lotnictwem – Niemcy dzięki temu niszczyli węzły kolejowe. Wynik kampanii wrześniowej był od początku łatwy do przewidzenia. Anglia i Francja, zgodnie z wcześniejszymi umowami z rządem polskim w dniu 3 IX wypowiedziały Niemcom wojnę, jednak nie udzieliły Polsce żadnej konkretnej pomocy. Polski wódz naczelny (marszałek Edward Rydz – Śmigły) przewidywał, że należy przede wszystkim bronić Warszawy i Helu. I faza kampanii wrześniowej (1-8 IX) – wojska niemieckie zdołały pokonać Polaków w bitwie granicznej i wkroczyły w głąb ziem polskich. Polacy prowadzili działania obronne, następnie zdecydowali się na odwrót. W dniu 2 IX niemiecka 10. armia przerwała front Armii „Łódź" pod Częstochową. 8 IX czołgi niemieckie dotarły już pod Warszawę. 5 IX Niemcom udało się przeciąć korytarz pomorski i połączyli swe siły z siłami Prus Wschodnich. Zajęli też Bydgoszcz. 6 IX Niemcy zajęli Kraków, a 7 IX weszli na linię Narwi. II faza (9-16 IX) – wojska
polskie próbowały zająć pozycje na Narwi, Wiśle i Sanie. Sztab generalny nie był w stanie kontrolować sytuacji – były problemy z łącznością. Niemieckie Naczelne Dowództwo Sił Lądowych postanowiło wziąć w kleszcze główne siły polskie na wschód od Wisły. 9 IX Niemcy przerwali front na Narwi i znaleźli się na wschód od Warszawy. 14.armia niemiecka natarła na Lublin. 9 IX Armia „Poznań" i część Armii „Pomorze" dowodzone przez generała Kutrzebę zaatakowały niemiecką 8.armię pod Kutnem (tzw. Bitwa nad Bzurą). Po początkowych sukcesach, Polacy zostali rozbici 13-14 IX przez siły niemieckie. 14 IX Niemcy zajęli Gdynię, 15 IX – Lublin i Brześć. III faza (od 17 IX) – Niemcy oblegali już Warszawę, Modlin, Hel, Lwów. Resztki armii polskich cofały się w stronę Warszawy i Modlina, inne cofały się w stronę granicy z Węgrami lub Rumunią. 17 IX Polskę zaatakowała Armia Czerwona – przekroczyła ona wschodnią granicę i nacierała na Lwów, Grodno, Wilno. Polskie siły tylko lokalnie stawiały opór (m.in. w Grodnie i Lwowie). Część sił polskich wraz z rządem RP 17-18 IX przekroczyła granicę rumuńską. Do 25 IX tereny tzw. Zachodniej Ukrainy (Galicja na wschód od Sanu oraz Wołyń) i Zachodniej Białorusi (Polesie, rejon Grodna i Białegostoku) i Wileńszczyzna (przekazana potem Litwie) zostały zajęte przez wojska radzieckie. Polacy ponosili jednocześnie klęski w walce z Niemcami. Do 26 IX walczyły resztki Armii „Lublin", do 28 IX broniła się Warszawa (w stolicy rozwijała się obrona cywilna, w której dużą rolę odegrał prezydent miasta – Stefan Starzyński). 30 IX padł Modlin, a 2 X – Hel. Jako ostatnia poddała się Niemcom (5 X) Grupa Operacyjna „Polesie". W czasie kampanii wrześniowej straty polskie wyniosły ponad 66 tys. zabitych (nie licząc ludności cywilnej). Wielu trafiło do niewoli niemieckiej lub radzieckiej.