Konferencja w Teheranie odbywała się od 28 XI do 1 XII 1943. Brali w niej udział Stalin, Churchill i Roosevelt. Jednym z
głównych problemów była sprawa
polska. Ponieważ ZSRR włożył dużo siły w walkę z Niemcami na wschodzie, Wielka Brytania i USA były gotowe do ustępstw na jego korzyść. Dlatego też w sprawie
granicy polsko – radzieckiej poszli Stalinowi na rękę. Stalin już na początku obrad zaproponował przesuniecie granic Polski na zachód po Odrę, a Churchill się z nim zgodził. Roosevelt też zaakceptował decyzję Stalina, choć ze względy na sytuację wewnętrzną w USA (silna Polonia amerykańska) nie mógł tego zrobić oficjalnie. W ostatnim dniu konferencji Stalin wystąpił w sprawie uznania granicy polsko – radzieckiej wzdłuż linii Curzona. Zaatakował polskie podziemie prolondyńskie. Warunkiem do podjęcia rozmów z rządem polskim na uchodźstwie miało być jego zrekonstruowanie zgodnie z wolą Stalina. Ostatecznie w Teheranie podjęto decyzję, że Polska będzie zajmowała obszar między linią Curzona a Odrą, razem z Prusami Wschodnimi i Śląskiem Cieszyńskim. W Teheranie zaaprobowano zdobycze ZSRR: Litwę, Łotwę, Estonię, polskie Kresy Wschodnie, Besarabię, Bukowinę, część Prus Wschodnich z Królewcem. W Teheranie dokonano ponadto niepisanego podziału Europy na dwie części. Decyzje podjęte w Teheranie przez Wielką Trójkę nie zostały uzgodnione z rządem londyńskim i zostały zatwierdzona za plecami tego rządu. Konferencja w Jałcie (4-11 luty 1945) miała miejsce akurat w okresie największych zwycięstw ZSRR na froncie wschodnim. Rosjanie znajdowali się wtedy zaledwie 60 km od Berlina, tak wiec Stalin miał silną pozycję. W Jałcie sporo uwagi poświecono sprawie polskiej. Alianci zachodni chcieli, aby w Polsce odbyły się wolne wybory pod międzynarodową kontrolą, ale Stalin stwierdził, że będzie to równoznaczne z zewnętrzną kontrolą w spray Polski. W Jałcie USA i Wielka Brytania zaczęły sobie zdawać sprawę, że Polska przechodzi faktycznie pod kontrolę ZSRR. Churchill i Roosevelt zaczęli więc protestować przeciw polskiej granicy na Odrze i Nysie. Skłoniło to Stalina do odroczenia dyskusji na temat granicy zachodniej Polski do przyszłej konferencji powojennej. 11 II Wielka Trójka ogłosiła wyniki swych decyzji. W zamian za obietnicę pomocy ZSRR w wojnie z Japonią alianci zachodni ustąpili Stalinowi w sprawach Europy Wschodniej i Środkowej. Ustalono, że wschodnia granica Polski będzie przebiegać na linii Curzona a Lwów zostanie po stronie radzieckiej. W zamian za utratę terenów wschodnich Polska miała otrzymać ziemie na zachodzie i północy. Rząd Tymczasowy (tzw. Rząd Lubelski, mający poparcie Moskwy) uznany został za jedynego reprezentanta narodu polskiego. Miał on jednak zostać zreorganizowany i uzupełniony kilkoma ministrami z rządu na emigracji i przemianowany na Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. Przekreśliło to nadzieje polskiej emigracji. W powojennej Europie Polska miała się znaleźć w strefie bezpieczeństwa ZSRR. Decyzje podjęte w Jałcie w sprawie polskiej na długie lata zadecydowały o jej podporządkowaniu Moskwie. Rząd Arciszewskiego określił postanowienia jałtańskie jako piąty rozbiór Polski. Konferencja w Poczdamie (17 VII – 2 VIII 1945) była najważniejszym wydarzeniem po zakończeniu II wojny światowej. Brał w niej udział nowy prezydent USA – Harry Truman. W sprawach polskich konferencja pod naciskiem Stalina przyjęła postulaty delegacji TRJN (Skład delegacji: Bierut, Osóbka-Morawski, Gomułka, Mikołajczyk i Rola-Żymierski) w sprawie granicy zachodniej. Miała ona przebiegać od Bałtyku przez Świnoujście wzdłuż Odry i Nysy Łużyckiej do granicy z Czechosłowacją. Polsce przyznano też Szczecin, obszar Wolnego Miasta Gdańska i większość Prus Wschodnich. Cała ludność niemiecka z terenów przyłączonych do Polski miała być wysiedlona. Przywódcy mocarstw postanowili dopilnować by w Polsce jak najszybciej odbyły się wolne wybory i aby Armia Czerwona szybko wycofała się z ziem polskich. W rzeczywistości stało się jednak inaczej.