Debiutancka powieść Mariny Lewyckiej została bestsellerem w Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymała też etykietę powieści komediowej.
O ile powodzenie książki jest jak najbardziej zrozumiałe, to przyporządkowanie jej do tejże grupy, może być mylące. Owszem, znajdziemy tu dużo elementów humorystycznych, nie zabraknie prześmiewczo-sarkastycznych dialogów i opisów, jednak „Zarys
dziejów traktora po ukraińsku” oferuje znacznie więcej. Lewycka opowiada historię dwóch sióstr pochodzących z rodziny emigrantów ukraińskich osiadłych po wojnie w Wielkiej Brytanii. Kobiety dzieli niemal wszystko. Starsza, Wiera, wciąż zmaga się z piętnem minionych czasów naznaczonych biedą, totalitaryzmem, ucieczką, trudną adaptacją do nowych warunków. Młodsza, Nadia, nie może wybaczyć siostrze jej zachowania i decyzji podejmowanych na przestrzeni lat. Gdy po śmierci matki następuje kolejny rozdźwięk pomiędzy nimi, rokuje to już tylko definitywne zerwanie stosunków. Niespodziewanie jednak muszą zacząć ze sobą rozmawiać, a nawet przygotować wspólny plan działania. Ich osiemdziesięcioletni ojciec oznajmia bowiem, że wkrótce się żeni. Jego wybranką jest młoda, wyzywająca Ukrainka, zdeterminowana osiągnąć prosty cel czyli polepszyć swój los poprzez zamieszkanie w Anglii. Realizuje więc własny plan bez skrupułów wykorzystując bezradność oraz głupotę starca. To co skłania do refleksji to autentyzm wszystkich postaci i sytuacji przedstawionych w książce. Oczywiście, można z przymrużeniem oka patrzeć na Walentynę, bezlitośnie podporządkowującą sobie ojca sióstr. Jej tani wygląd wydaje się być przerysowany, jej postawa rażąco schematyczna i karykaturalna, ale nie ma wątpliwości, że pomimo wszystko – prawdziwa. Okrutnie poczyna sobie ze starszym panem Mayewskim, momentami można mówić o znęcaniu się. Jednak nieustająca przez cały czas trwania powieści walka sióstr o wyeliminowanie Walentyny z życia ich ojca, nie jest prostym przeciwstawieniem zła dobru. Okazuje się, że jeśli spojrzeć na szerszy kontekst historii, można o dziwo, zrozumieć tę kobietę. Czarno-biały obraz wydarzeń ulega rozmyciu, a ponadto z przeszłości wyłania się inny obraz ojca. Zarys dziejów traktora po ukraińsku to bardzo humanistyczna książka, z ciekawym tłem historyczno-społecznym, niejednoznaczymi postaciami, humorem i tragizmem. Zabawna, ale i gorzka.