W pierwszej połowie XIX w. Europa wkroczyła w epokę romantyzmu, choć nie wszędzie przebiegała
ona jednakowo. Romantyzm europejski umieszcza się w czasie między dwoma wydarzeniami: Rewolucją Francuską i Wiosną Ludów (wszystkie wcześniejsze tendencje o romantycznym charakterze, bo były takowe, określa się mianem preromantyzmu).Był on krótkotrwały i w dziedzinie polityki oznaczał bunt mieszczaństwa przeciw systemowi feudalnemu. Cała romantyczna filozofia uczucia i wrażliwości, wiary w nierealne strony życia pojawiła się, zabłysła na krótko i zgasła. Romantyzm w Polsce zaistniał i rozwinął się dużo silniej niż gdziekolwiek indziej. Tu owe romantyczne idee znalazły wyjątkowo podatny grunt polityczny. Polska XIX w. była rozdarta między trzech zaborców, upadły też nadzieje na niepodległość. Ówczesne młode pokolenie rozpoczęło działania antyzaborcze, a ideologia romantyczna wyjątkowo temu sprzyjała. Nic więc dziwnego, że element polityczny był tak silny w owym czasie i że tak mocne piętno wycisnął na literaturze. Dlatego romantyzm w Polsce jest jedną z najbogatszych epok w dziejach literatury i najbardziej oddziaływujących na późniejsze pokolenia. Dlatego też właśnie w dobie romantyzmu powstały największe dzieła narodowe. Teoretyczny początek umieszcza się w 1818 r. (rok wydania rozprawy K. Brodzińskiego O klasyczności i romantyczności, która zawierała programowe założenia epoki), zaś praktyczny początek wyznaczyła data wydania Ballad i romansów A. Mickiewicza (1822). Koniec przypada na 1864 r., dokładnie na czas upadku powstania styczniowego.Nazwa romantyzm pochodzi od słowa romanus – rzymski. Jest to swoisty paradoks, bo przecież romantyzm występuje przeciwko założeniom klasyków. Tyle że już w średniowieczu romancami nazywano legendy, baśnie, podania i inne tym podobne utwory tubylczych ludów w prowincjach rzymskich. I to właśnie od owych romanców pochodzi nazwa epoki. Należy przy tym dodać, że owo dziedzictwo kulturowe stanowi bardzo ważne źródło, do którego nawiązywali twórcy romantyzmu z początku wieku XIX, tworząc atmosfere epoki, czerpiąc tematy z dawnych podań, eksponując mądrość ludowych wierzeń. Romantyzm nastał po epoce rozumu, której ideałem była wiedza, klasyczna regularność, a nie potwierdzonych badaniem zjawisk w ogóle do literatury „nie wpuszczano”. Młodzi twórcy początku wieku chcieli szukać prawd o świecie na własną rękę, z pogardą patrzyli na skostniałe ograniczenia poprzedników. Poszli więc w swoją stronę – ku sercu i wyobraźni. Zaczęli badać rzeczywistość za pomocą środków pozarozumowych, takich jak intuicja, wiara, instynkt (irracjonalizm). Zgodnie z ideą mistycyzmu założyli możliwość kontaktu duchowego ze światem nadprzyrodzonym, uwierzyli w uduchowioną, nieznaną nauce stronę każdej rzeczy. Uwierzyli w siłę jednostki, przypisując jej (lub nawet całemu narodowi) misję posłannictwa wobec ludzkości (mesjanizm). Powołali do życia całą masę fantastycznych istot: rusałek, elfów, widm, duchów, zjaw (fantastyka). Sięgnęli w głąb historii, do starych podań, zwłaszcza średniowiecznych (historyzm). Zafascynowali się kulturą Wschodu, z całą jego egzotyką myśli i stroju (orientalizm). Szczególnie upodobali sobie tajemnicę, niewyjaśnione wydarzenia, mroczne przestrzenie i atmosferę spisku (tajemniczość). I tak, odwróciwszy się plecami do nauki, romantycy stworzyli zestaw romantycznych tematów, najchętniej i najczęściej eksploatowanych. Należały do nich: romantyczna miłość (z reguły nieszczęśliwa, wbrew konwenansom, prowadząca nierzadko do samobójstwa), mit poezji i romantycznego poety – samotnika nie rozumianego przez tłumy, mit natury, piękna i duchowości oraz mit spiskowca walczącego o wolność, często samotnie, bez zrozumienia, wbrew wszystkim.
<a href="romantyzm'>http://pl.shvoong.com/books/478139-romantyzm-ogólna-charakterystyka/">Romantyzm – Ogólna Charakterystyka</a>