Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Balet w Polsce

książki Streszczenie   według:agadusia     Autor : ***
ª
 

W Polsce balet pojawił się w XVI w. za sprawą królowej Bony. Sprowadziła ona na dwór królewski zespoły włoskich tancerzy, których popisy taneczne szybko zyskały status ulubionej dworskiej rozrywki. Jednak na występy polskich mistrzów tańca trzeba było jeszcze poczekać, ponieważ pierwsze rodzime zespoły baletowe zaczęły tworzyć się dopiero w drugiej połowie XVIII w. Na początku były balety dworskie, do których tancerzy rekrutowano spośród najzdolniejszych dzieci chłopów pańszczyźnianych. Najbardziej znany był zespół w Grodnie, prowadzony przez francuskiego tancerza Le Deux. Zyskał on sobie taką sławę, że gdy w 1785 r. zbankrutował jego protektor, Antoni hrabia Tyzenhauz, król Stanisław August sprowadził cały zespół do Warszawy, obdarzył zaszczytnym tytułem Towarzystwa Tancerzów JKMości[1] i finansował z własnej szkatuły[2]. W 1802 r. Le Deux utworzył w Warszawie, z własnych funduszy, szkołę baletową wraz z nowym zespołem, który występował na scenie teatru warszawskiego. Jednak zarówno kryzys finansowy, jak i niski poziom wystawianych jednoaktówek sprawiły, że trzy lata później zespół zlikwidowano. Okres wojen napoleońskich także nie sprzyjał dalszym usiłowaniom. Pierwszym większym sukcesem baletu polskiego były trzy spektakle: Mars i Flora , Trzy gracje, i Dwie sułtanki. Najwybitniejszym osiągnięciem stało się jednak wystawienie w 1823 r. pierwszego baletu opartego na motywach narodowych – Wesele w Ojcowie. Choreografię opracowała pierwsza polska baletmistrzyni Julia Mierzyńska, która awansowała w tym czasie na primabalerinę, i która stanowiła główną atrakcję ówczesnych widowisk tanecznych. Od chwili otwarcia Teatru Wielkiego w Warszawie, do końca XIX w. balet zajmował w repertuarze tej sceny wybitne miejsce i nie ustępował swym znaczeniem przedstawieniom operowym. Początkowo wystawiano jedno- lub dwuaktowe divertissements, pojawiały się też, niekiedy bardzo mocno rozbudowane, wstawki taneczne w operach. Wielkim wydarzeniem w dziejach polskiego baletu było widowisko Sylfida[3], którego premieraodbyła się 17 lutego 1839 r. Od tego momentu aż do 1915 r. na deskach Teatru Wielkiego wystawiano niemal w każdym sezonie po kilka baletów. Zespołem baletowym kierowali w kolejnych latach baletmistrzowie i choreografowie: Maurice Pion (1826 – 1843), Filippo Taglioni ( 1843 – 1853), Roman Turczynowicz (1853 – 1866), Hipolit Meunier (1866 – 1869), Virgilius Calori (1869 – 1874), Pasquale Borri (1875 – 1878), Jose Mendez (1878 – 1889), Rafael Grassi (1892 – 1902), Enrico Cecchetti (1902 – 1905), Michał Kulesza (1905 – 1910 z kilkoma przerwami), Augustyn Berger (1910 – 1911), Edward Kuryło (1913), Kazimierz Łobojko (1915) oraz w ostatnich latach przed odzyskaniem niepodległości Jan Walczak i Julian Apoznański. 1]„Towarzystwo” występowało bardzo często wraz z teatrem W. Bogusławskiego przed szerszą publicznością w teatrze na wyspie i w Pomarańczarni w Łazienkach; rozpadło się w 1794 r. [2] Zob. J. Pudełek, Z historii baletu, Warszawa 1981, s. 54. [3] Muzyka: J. Schneitzhoffer, choreografia: Maurice Pion.

www.korektorium.net

Opublikowano dnia: 12 stycznia, 2007   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.