Książka opiera
się na micie rodu Labdakidów. Antygona jest córką Edypa i Jokasty, siostrą Ismeny,Eteoklesa i Polinejkesa. Nad całym rodem krążyło fatum. Bracia Antygony ginął w bratobójczej walce o władzę, a nowy król Kreon postanawia uczcić uroczystym pogrzebem obrońcę ojczyzny Eteoklesa, surowo natomiast zabrania grzebania zwłok Polinejkesa, uznając go za wroga i zdrajcę.
Antygona wiedziona siostrzaną miłościa i poczuciem obowiązku wbrew perswazjom
siostry Ismeny postanawia potajemnie pogrzebać brata. Zostaje złapana przez straże i postawiona przed Kreonem, który skazuje ją na śmierć. Na przesłuchaniach Antygona nie wypiera się swojego czynu a wręcz odwrotnie: jest dumna z tego co zrobiła, wiedząc że grozi jej za to kara śmierci. Gdy jej siostra Ismena chcąc podzielić los siostry przychodzi i przyznaje się do współudziału w przestępstwie. Antygona gardzi decyzją siostry, która wcześniej się bała jej pomóc.
Za Antygoną wstawił się też jej narzeczony syn Kreona Hajmon. Grożąc że jesli Kreonskaże Antygonę na
śmierć on sam popełni samobójstwo. Kreon jednak niedowieża i nie zmienia swojej decyzji. Prowadzona na śmierć Antygona żegna się z życiem i tylko żałuje że umrze tak młodo.
Kreon dostawszy złą wróżbę od Terezjasza chce zmienić decyzję lecz jest już za późno: Antygona powiesiła się, Hajmon przebił się mieczem przy jej zwłokach, a na wieść o
śmierci syna Eurydyka, żona Kreona, popełniła samobójstwo. Katastrofa dopełniła się. Porażony nieszczęściem Kreon przyznał się do winy, zrozumiał swój błąd i moralne racje Antygony.
Więcej recenzji na temat Antygona