ObiektywizmObiektywizm kina klasycznego polegał na tym, że widza umieszczano w pozycji świadka zdarzeń – jako obserwatora,
nie jako bezpośredniego uczestnika. Nie znaczy to, że kino klasyczne nie znało technik służących subiektywizacji. Kino klasyczne umiało przedstawić zdarzenia „oczyma bohatera”, lecz istniało wiele ograniczeń:- podstawą narracji była perspektywa obiektywna ( widz jako świadek) - fragmenty zsubiektywizowane zajmowały niewielką część filmu- część obiektywna i subiektywna musiały być wyraźnie rozdzielone poprzez zaznaczenie momentu przejścia z jednej w drugą (sen: plan ogólny zasypiającego człowieka, eliminacja tła obrazowego i dźwiękowego, przenikanie, lub rozpływanie się obrazu i często deformacje przedstawionego świata snu). Wszystko po to, żeby widz nie mógł się pomylić.
RealizmAby angażować się w przeżycia filmowych bohaterów, widz musi wierzyć w realność świata przedstawionego. Nie chodzi tu o naiwność widza, lecz o to, aby świat przedstawiony obdarzony był pewna dozą prawdopodobieństwa i realności. Tylko wtedy widz będzie mógł doznawać emocji, śmiać się, bać, wzruszać itd…Środki wyrazu, jakimi dysponuje kino bardzo sprzyja odwzorowaniu rzeczywistości: w kinie widzimy obraz, barwę, ruch, dźwięk. Wszystko to sprawia, że dystans między rzeczywistością a światem przedstawionym jest naprawdę niewielki. Jeżeli do tego dodamy
wiarygodne postępowanie postaci, to otrzymamy realny obraz – historię, która mogłaby wydarzyć się w rzeczywistości.
Dlaczego wiarygodne postępowanie postaci jest tak ważne?Na ekranie pojawia się potwór, rekin czy ożywający trup. Postacie występujące w filmie, powinny w takiej sytuacji zachować się tak, jak zachowaliby się zwykli ludzie, gdyby w rzeczywistości spotkali takiego potwora. Naturalną reakcja jest panika, strach, krzyk, przerażone oczy, drżenie itd… Zatem dopóki postaci w filmie boją się, uciekają, wpadają w popłoch, próbują walczyć, to wszystko jest w porządku. Sytuacja jest jak najbardziej wiarygodna. Gdyby jednak bohater poszedł z trupem na kawę, lub był wobec niego zupełnie obojętny, granica prawdopodobieństwa zostałaby poważnie naruszona. Widz uznałby taki film za nierealny, niewiarygodny, nieprawdziwy. Wyjątkiem jest gdy takie sytuacje są uzasadnione na gruncie gatunku filmowego. W przypadku komedii, w której spodziewamy się różnych paradoksalnych sytuacji, zaproszenie trupa na obiad nie byłoby niczym dziwnym.Jest jeszcze jedna ważna rzecz. Podobieństwa do świata rzeczywistego nie można mylić z tym, że świat przedstawiony zbiega się z życiowymi doświadczeniami widza!!! Film może bowiem stworzyć coś, co nie będzie przypominało widzowi rzeczywistości znanej z własnego doświadczenia. Widz chętniej ogląda na ekranie to czego sam nie doznał, a czego bardzo pragnie. Zauważcie, że światy filmowe są cudowne, wspaniałe, niezwykłe. Bohaterowie nigdy się nie nudzą, ich życie jest przepełnione przygodami i niezwykłymi przeżyciami.
Obiektywizm i realizm sprzyjają emocjonalnemu zaangażowaniu widza. A tym samym: zaangażowanie widza sprawia, że znika nieufność i krytycyzm, a widz łatwiej wierzy w prawdziwość pokazywanych zdarzeń.
<a href="kino'>http://pl.shvoong.com/books/475041-kino-stylu-zerowego-obiektywizm-realizm/">Kino Stylu Zerowego - Obiektywizm I Realizm</a>