Kino stylu zerowego - zrozumialość i jednoznaczność

Film stylu zerowego musi być w każdym momencie zrozumiały. 1.Odpowiedni dobór zdarzeń:Tworząc film trzeba skupić się na wydarzeniach najważniejszych, czyli tych, które od samego początku zmierzają do jasno określonego celu i tych, między którymi zarysowuje się konflikt budujący fabułę filmu.Rozróżniamy dwa pojęcia: fabuła i sjużet. Sjużet – zdarzenia i informacje, które rzeczywiście znalazły się w filmie, na podstawie których odbiorca tworzy fabułę.Fabuła – ogół zdarzeń i informacji związanych z daną historią. Jest pewną potencjalnością, nigdy nie zostaje ukazana w całości. Tworzy ją odbiorca na podstawie sjuzetu, dopowiada sobie brakujące części historii, które zostały pominięte. 2.Najlepszy punkt widzenia(zasada idealnego obserwatora)Wydarzenia pokazuje się tak, aby uchwycić wszystkie istotne dla nich czynniki. Kamera zajmuje miejsce, z którego widz chciałby obserwować wydarzenia, żeby nic mu nie umknęło. Zasady: a)kamera ma być na wys. wzroku, odstępstwa od tej normy muszą mieć uzasadnienie np. dramaturgiczne; b)odpowiedni plan kamery, aby widz zawsze wiedział na co ma patrzeć (jeżeli dwie osoby rozmawiają,to wlasnie je należypokazać; kamera musi być tak ustawiona aby postaci lub rzeczy najważniejsze dla danej sytuacji były dobrze widoczne i wyeksponowane; niedopuszczalne było, aby aktorka wypowiadała swój monolog tyłem do kamery, lub żeby jeden z rozmówców zasłaniał drugiego)3.Psychologiczna motywacja montażuUstalił się porządek montażowy: rzeczywistość rozbija się na elementy, a następnie scala się je w całość. Np.: scena , w której bohater wchodzi do biblioteki, rozgląda się, podchodzi do regału, wyjmuje książkę, zostałaby rozbita na poszczególne ujęcia: ogólny plan biblioteki; panorama po półkach z książkami; wybrany plan jednej z półek;najazd na książkę.Taki typ montażu tłumaczono dwojako: a)powstaje on w wyniku selekcji i wyboru ważnych dla danej sytuacji fragmentów rzeczywistości, b)naśladuje w sposób naturalny ludzkie postrzeganie: które charakteryzuje się zawężaniem pola widzenia w miarę koncentrowania się na konkretnym przedmiocie.4.Orientacja przestrzenna: Widz musi wiedzieć gdzie toczy się akcja, w sensie geograficznym, w jakim miejscu znajdują się w danej chwili postacie, jak to miejsce jest urządzone. Metody na orientowanie widza w przestrzeni: a)obrazy – symbole różnych miejsc ( wieża Eiffla – Paryż,); b)neony: kasyno…; c)wizytówki, lub tabliczki : prywatny detektyw…; d)mapy: np.: wykropkowana trasa podróży; e)przedmiot związany z miejscem: (żeton z kasyna); f)fragment muzyki, np.: francuski walczyk; g)fragment dialoguZasady służące orientacji przestrzennej: a)reguła 180 stopni: Wyobraźmy sobie przestrzeń w kształcie koła, podzielmy to koło na dwie połowy. Jedna połowa zarezerwowana jest dla kamer i ekipy, druga dla akcji. Reguła wywodzi się z teatru, gdzie odgranicza się przestrzeń sceny od przestrzeni widowni. b)reguła planu ustanawiającego: Ujęcie ustanawiające - ujęcie miejsca akcji zrealizowane w planie ogólnym. Pełni funkcję głównie informacyjną. Takie ujęcie znajdowało się prawie w każdej scenie, zwykle na jej początku i końcu. Wkrótce zrezygnowano z niego na początku sceny. Zaczynano scenę od planu bliskiego i rozszerzano krąg obserwacji. Mogło zostać pominięte w dwóch przypadkach: gdy miejsce akcji było widzowi dobrze znane z poprzednich scen, oraz gdy nieznajomość miejsca akcji wynikała z fabuły filmu i miała znaczenie dla położenia bohatera, np. w filmach grozy. c)reguła narratywizacji przestrzeni: Przestrzeń filmu służy prowadzeniu akcji, nie powinna zawierać elementów, które same z siebie byłyby ciekawsze i odciągałyby uwagę widza od filmu. W filmach z lat 1930-1960 uderza ubóstwo kompozycji kadrów. Drugi plan pełnił rolę tła i informatora. 5.Orientacja w czasie – preferencja dla porządku chronologicznego:Upodobanie chronologii wynikało stąd, że taki porządek najbardziej oddaje potoczne odczuwanie rzeczywistości, jest najbardziej naturalny i najłatwiejszy w odbiorze. Niechronologiczne konstrukcje czasowe musiały być w filmie starannie zasygnalizowane, aby widz nie miał wątpliwości, w którym wymiarze czasu znajduje się w danym momencie.Sposoby na orientowanie widza w czasie: a)najazd na twarz - pokazanie zamyślenia; b)zniekształcenie obrazu, zamglenie; c)zastosowanie przenikania; d)wyraźny akcent muzyczny; e)tekst informujący o fakcie wspominania.6.Budowanie postaci:Twórca filmu w niedługim czasie musi zapoznać widza z bohaterami: kim są, jacy są, jak się nazywają, co robią i z jakiego pochodzą środowiska. Sposoby: a)tabliczki (komisarz); b)dialogi ( z rozmowy wnioskujemy kim jest postać); c)ubiór i charakteryzacja ( brudne ubranie, podarte, zarost na twarzy, niechlujny wygląd sugeruje, że bohater jest włóczęgą); d)przedmiot – atrybut ( aparat fotograficzny, gitara); e)splot działań ( to co robi bohater dostarcza widzowi informacji o nim).Sposoby, aby postać uczynić zrozumiałą dla widza:a)przedstawienie postaci w oparciu o główną cechę charakteru - określenie postaci za pomocą jednej cechy osobowości, wyraziście podanej na początku filmu; główna cecha nie podlega zmianie w trakcie filmu, decyduje o postępowaniu bohatera; dzięki temu widz wie, czego może się spodziewać i czego oczekiwać od postaci.b)wizerunek aktora – Każda gwiazda miała swój wizerunek, typ postaci, zespół cech, sposobów zachowania, które przenoszono z filmu na film - charakter bohatera jest widzowi dobrze znany z innych filmów:- Marlena Dietrich – kobieta wamp o silnym charakterze- Rudolf Valentino – amant, namiętny kochanek,
c)stereotypy – złożoność ludzkich postaw i charakterów upraszczano posługując się stereotypami, związanymi najczęściej z gatunkiem filmu, funkcją społeczną postaci, narodowością, rasą:-western – typ dobrego i dzielnego szeryfa-Murzyn – poczciwy, stary sługaFilm stylu zerowego musi być w każdym momencie zrozumiały ale nie oznacza to, że musi on być pozbawiony zagadek i niedopowiedzeń. Opowiadanie filmowe jest grą z widzem w informacje, która opiera się na relacji miedzy poziomem wiedzy bohatera filmowego a świadomością widza:1.odbiorca wie tyle samo co bohater; 2.odbiorca wie więcej; 3.odbiorca wie mniej (tu częstym chwytem jest figura retardacji – odroczenie rozwiązania. Retardacji dokonuje się np. poprzez cięcie montażowe w chwili gdy inspektor oznajmia: mordercą jest… tu następuje inna scena, po niej powraca scena z inspektorem. Retardację stosuje się też w serialach szczególnie na końcu odcinka)
<a href="kino'>http://pl.shvoong.com/books/475039-kino-stylu-zerowego-zrozumialość-jednoznaczność/">Kino Stylu Zerowego - Zrozumialość I Jednoznaczność</a>