Kiedy oglądamy film mamy świadomość, że został on przez kogoś zrobiony,że do jego stworzenia potrzebna była ekipa filmowców,
oświetleniowców, ludzi od charakteryzacji, efektów specjalnych itd... A mimo to podczas oglądania filmu nie skupiamy się na tym, lecz na akcji filmu, na jego fabule, treści. Film oglądamy jak rzeczywistą historię, jak coś, naprawdę mogło się wydarzyć. To, że nie dostrzegamy w filmie jego strony formalnej nie jest kwestią przypadku.Wręcz przeciwnie. Istnienie ekipy filmowej może zdradzić więc zerkanie wprost wkamerę, wyciąganie do niej ręki, ale też inne sytuacje: odbicie w lustrze, źle oświetlone sceny, złe dopasowanie strojów, itd... Mówi się wówczas o błędach warsztatowych, które potrafią przyćmić nawet najlepszą fabułę.Sytuacja, w której zdajemy sobie sprawę z istnienia warsztatu filmowego czasami istotnie świadczy o nieudolności twórców, czasem jednak jest ona świadomym posunięciem reżyserskim, ale wtedy też jesteśmy świadomi tego posunięcia, zdajemy sobie sprawę z tego, że nie są to błędy techniczne, lecz taka a nie inna wizja twórcy. Skupimy się jednak na tym pierwszym przypadku.W ten
sposób dochodzimy do pojęcia stylu
zerowego.Styl zerowy to rodzaj filmowej mowy codziennej. Codziennej, czyli prostej, zrozumiałej, jasnej. Jest to sposób przekazu, którego główną cechą jest prostota. Styl zerowy podaje informację w sposób normalny, przeciętny, bez wyszukanych trików i dzięki temu na plan pierwszy wysuwa się treść, a nie forma. Jest to sytuacja, w której styl staje się niewidoczny czyli osiąga poziom zerowy. Pomysł stylu zerowego narodził się w Stanach Zjednoczonych. Styl zerowybył szczególnie uprzywilejowany i szczególnie ważny. W okresie swej świetności narzucił całemu niemal światu jedną formułę estetyczną. Najdoskonalej styl zerowy realizował się na płaszczyźnie tzw. amerykańskiego kina klasycznego, który umieszcza się, oczywiście w sposób umowny, w latach 1930 – 1960 ( choć niektórzy przyjmują za datę początkową rok 1907). Amerykańskie kino klasyczne jest wiec jedną z form stylu zerowego –jest ona tak wyraźna, że często te dwa pojęcia stosuje się naprzemiennie w odniesieniu do jednego zjawiska. Styl zerowy funkcjonuje w filmie jak mowa potoczna - ulega ciągłym zmianom. Język, którym posługiwano się w Polsce XVII-wiecznej znacznie różnisię od dzisiejszego. I tak samo jest ze stylem zerowym. Styl zerowy lat 20-tychróżni się od stylu zerowego lat 50-tych i wciąż ulega zmianom. Pewne środki wychodzą z użycia, czy stają się po prostu zbędne. Zmienia się też świadomość i oczekiwania odbiorcy. Jednak bez względu na to jakimi środkami miałby się styl zerowy posłużyć, i jak bardzo te środki miałyby się zmieniać, jedno jest oczywiste i niezmienne: cel, którym jest dostarczenie widzom oczekiwanych przeżyć. Aby ten cel osiągnąć należy opowiedzieć historię w sposób zajmujący, czyli tak, aby widz nie wyszedł z kina przed końcem seansu. Służą temu 4 ogólne zasady: 1)zrozumiałość i jednoznaczność 2) realizm i obiektywizm 3) przezroczystość formalna 4) oddziaływanie na emocje Spośród nich najbardziej podatny na zmiany jest poziom 4), czyli oddziaływanie na emocje. O wiele mniej podatny na zmiany jest poziom trzeci.Zasady, które się na niego składają są ze sobą ściśle połączone i zmiana jednej, powoduje zmianę następnej itd..Natomiast najwyższe dwa poziomy są absolutnie nienaruszalne.
<a href="kino'>http://pl.shvoong.com/books/474945-kino-stylu-zerowego-styl-zerowy/">Kino Stylu Zerowego - Styl Zerowy</a>