Jezus przemawiał do zgromadzonych tłumów głównie za pomocą przypowieści, wypełniając proroctwo, w którym o Nim napisano:
Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata. Przypowieść o ziarnku
gorczycy jest wyobrażeniem o Królestwie Bożym. Jezus wybiera na „bohatera” tej przypowieści dobrze znane wszystkim swoim słuchaczom ziarenko gorczycy. Nie tej, którą my znamy współcześnie, niewielkiej roślinki, ale tej południowej, rozrastającej się w wielkie drzewo. Żydzi utożsamiali ziarnko gorczycy z najmniejszym ziarenkiem świata, choć jeszcze mniejsze jest ziarenko maku. Jezus zatem mówi do tłumu, że Królestwo niebieskie można porównać do ziarnka gorczycy,
które choć maleńkie i niepozorne przewyższa swą ostateczną wspaniałością wszystkie inne jarzyny, stając się pięknym drzewem, w którego cieniu gnieżdżą się ptaki. Przypowieść ta w sposób prosty, ale bardzo wymowny obrazuje jakie jest Królestwo niebieskie, które głosi Jezus. Początkowo prawie niezauważalne, ale skupiona jest w tej małości wielka potęga, która potrafi zadziwić i zachwycić. Patrząc na tą przypowieść z obecnej perspektywy łatwo zauważyć, że ta odległa w czasie metafora zagłębiona jest we współczesność. Garstka wystraszonych, niewykształconych ludzi, stojących niegdyś przy Jezusie, nazwanych Jego apostołami, wydawała się ówczesnym rabinom grupką niewartych uwagi szaleńców. Mimo to potrafili oni zanieść nowinę o Królestwie Bożym do różnych narodów a Kościół, którego byli pierwszymi sługami, stał się niczym gorczyca – wielkim drzewem, które swymi konarami oplotło cały świat.