Podczas gdy Rejent kłócił
się z Cześnikiem, pod ich nosem kwitła
miłość. Bez pamięci zakochani byli w sobie Wacław - syn
Rejenta i Klara - bratanica Cześnika. Pomimo wielu przeszkód, kłód jakie życie rzucało im pod nogi oraz niezgody pomiędzy dwoma właścicielami zamku, młodzi pragnęli być razem. Ich
miłość była ponad te wszystkie negatywy, była gorąca i nie tracili nadziei, że w końcu będą razem. Na świat patrzyli przez pryzmat marzeń. Jedynym problemem był konflikt pomiędzy rodzinami. Wacław i Klara postanowili wziąźć sprawy w swoje ręce. Planowali uzyskać poparcie szanowanej wdowy Podstoliny. Wacław osobiście
się do niej udał. Lecz gdy tylko się zobaczyli, rozpoznali w sobie swoje studenckie miłości.Wykorzystuje to Milczek. Wdowa zmieniła plany małżeńskie wobec Cześnika i za namową Rejenta chce poślubić Wacława. Ten próbuje ubłagać ojca do zmiany decyzji. Popada w rozpacz. Mówi: Ostre noże topisz w sercu syna twego. Jednak Rejent pozostaje obojętny na błagania syna. Natomiast Cześnik dowiadując się kto stoi za odbiciem mu narzeczonej, wpada w gniew. Knuje plan zemsty, która ma boleśnie ugodzić sąsiada. Zmusza Wacława, aby poślubił Klarę. Nie wiedział, że jest to największe życzenie młodych. Zatem ich miłość pokonała wszelkie przeszkody. Utorowali sobie drogę do szczęścia i w nim pozostaną. Nie znamy dalszych losów Wacława i Klary, lecz możemy być pewni, że żyli długo, w radości, przepełnieni mocą wewnętrzną i jednym najważniejszym uczuciem - miłością. Ich wątek w utworze jakim jest "Zemsta" pokazuje, iż miłość jest ponad wszystko, miłością można wszystko wywalczyć. Na zakończenie pragnę przytoczyć tedn oto fragment: "Nie patrz w przepaść, moja droga, Tu, do serca nachyl skronie; Prędko zniknie każda trwoga, Gdy w miłości wzrok utonie." (Akt II, scena 3)