"
Się" jest zbiorem opowiadań, powiązanych ze sobą dość luźno lub w ogóle. Są to poszczególne zdarzenia, fragmenty z życia
głównegobohaterainarratora, Michała Kątnego, chciałoby
się rzec - włóczęgi.
Opowiadania łączy jedynie jaka - taka chronologia czasuw wędrówce na Jukatan oraz postać Kątnego.
Czytając odnosi się wrażenie, że autor pisze o sobie, zmieniając tylko imię i nazwisko,względnie tworząc po prostu drugą osobowość.
Książka opiera się głównie na przemyśleniach, które zajmują większą część każdego opowiadania. Wszystkie zdarzenia widzimy przez pryzmat myśli Kątnego, ukazane są nam fragmenty jego wspomnień, doświadczeń czy skojarzeń do danej sytuacji.
"Się" jest napisane dość specyficznie. Pojawia się wiele powtórzeń, występuje szyk przestawny wyrazów, słowotwórstwo. Zdania są często urwane, chaotyczne. Sprawiają wrażenie spisywanych w danej chwili, bezpośrednio z umysłu, bez formowania ich. Bardzo dobrze obrazuje to - moim zdaniem - tok myślowy bohatera, łatwo możemy wczuć się w jego nastrój, prześledzić emocje.
Książka przepełniona jest swego rodzaju filozofią życiową, Kątny zadaje wiele pytań samemu sobie i światu. Skłania to czytelnika do zastanowienia się nad każdym zdaniem, do własnych przemyśleń.
W skład "Się" wchodzą:
- Wesele
- El condor pasa
- Słuchanie
- Nocne popołudnie
- Lekcya języka angielskiego
- Naprzód, niebiescy
- Ktoś, kiedyś, gdzieś
- San Louis Potosi
- Marsz skorpiona
- Pokocham ją siłą woli
- Iście
- Słodycz i jad
- Się
Opowiadania można śmiało czytać w kolejności przypadkowej. Niektóre z nich znam już niemal na pamięć, mimo to często do nich wracam.
Polecam zwłaszcza ludziom, którzy lubią z książki wynosić coś więcej niż jednorazowe zajęcie czasu.