Autorzy opublikowanego pierwszy raz w 1988 roku komiksu rysują przed czytelnikiem, jak sami przyznają, trochę naiwną anty-utopijną
wizję. Rządy w Wielkiej Brytanii sprawuje faszystowski reżim nieustannie inwigilujący społeczeństwo przy pomocy wszędobylskich kamer (z tabliczkami „Dla waszej ochrony”) i podsłuchów.Faszyści doszli do władzy kilka lat po nuklearnym konflikcie, który wybuchł w1988 roku (zapoczątkowanym zresztą wkroczeniem radzieckich wojsk do Polski). Wielka Brytania nie ucierpiała w nim bezpośrednio, ale jego skutkiem były m.in.zmiany pogody, które doprowadziły do zalania części Londynu. O Europie i Afryce dowiadujemy
się jedynie, że „przestały istnieć”. W chaosie będącym następstwem tych wydarzeń porządek zaczęły zaprowadzać grupki faszystów, zyskując tym pewną popularność w zmęczonym społeczeństwie. Równocześnie jednak faszyści „zabierali” wszystkich, którzy im nie odpowiadali – kolorowych,homoseksualistów, lewicowych radykałów. Co się z nimi działo, dowiadujemy się później...Wtakich to realiach, nocą 5 listopada 1997 roku 16-letnia Evey zdesperowana brakiem środków do życia, podąża ulicami Londynu, by pierwszy raz w życiu sprzedać swoje ciało. Wychodzi jej to jednak wyjątkowo nieszczęśliwie, bo pierwszym mężczyzną, którego zaczepia jest rządowy agent. Ten wraz ze swoimi współpracownikami postanawia wymierzyć niedoszłej prostytutce wyjątkowo surową karę. Dziewczynę z opresji ratuje (zabijając kilku agentów) tajemnicza, dziwacznie ubrana postać w masce Guy’a Fawkes’a (kto to? http://pl.wikipedia.org/wiki/Guy_Fawkes Co zrobił? http://pl.wikipedia.org/wiki/Spisek_prochowy) mówiąca przy tym cytatami z Shakespeare’a. Jeszcze tejsamej nocy, Evey wraz z osobnikiem przedstawiającym się po prostu jako V., obserwuje eksplozję budynku brytyjskiego parlamentu, za którą odpowiedzialny jest jej nowy znajomy.V. ukrywa Evey w swojej rezydencji wypełnionej zakazanymi przez reżim przedmiotami pochodzącymi z czasów sprzed jego rządów. Trochę mimo swej woli, Evey staje sięwspólniczką V. w jego długo planowanym dziele. W tym czasie władze rozpoczynają poszukiwania zamaskowanego terrorysty podejrzanego o dokonanie zamachu.Gdy władze uruchamiają narzędzia propagandy, by zakłamać ostatnie wypadki (to nie zamach, ale zaplanowane wyburzenie), V. kierując się dziwną logiką, sukcesywnie i w wyszukany sposób eliminuje kolejnych oficjeli reżimu. Zaczyna od porwania najważniejszego spikera propagandowej rozgłośni.W miarę rozwoju wielowątkowej fabuły poznajemy nie tylko losy V. i Evey (których drogi na pewien czas się rozchodzą), ale i kilku przedstawicieli reżimu. Warto odnotować, że złożoność przedstawionych osobowości znacznie przewyższa poziom zazwyczaj spotykany w komiksach. Niemal każda postać coś ukrywa i z czasem okazuje się być kimś innym, niż nam się początkowo wydawało. Szczególnie wiele uwagi autorzy poświęcili detektywowi Finch’owi, który rusza tropem tajemniczego terrorysty i stara się zrozumieć motywy nim kierujące. Czytelnik poznaje historię V. z materiałów zebranych przez detektywa. Zdają się one prowadzić do 1993 roku i jednego z obozów koncentracyjnych, w którym reżim przeprowadzał eksperymenty medyczne na przetrzymywanych tam niewygodnych dla siebie obywatelach. V. okazuje się być jedną z ofiar tych eksperymentów, w wyniku których popadł w dziwny rodzaj obłędu, ale nabył również nadludzkie zdolności. Obecne wydarzenia to zaś zemsta, którą przygotował dla swoich oprawców sprzed lat. Nie ogranicza się ona jednak tylko do garstki ludzi, ale do całego systemu, który mniej lub bardziej świadomie współtworzyli.W ramach realizacji tego planu, V. atakuje budynek TV, terroryzuje personel i na całą Wielką Brytanię emituje nagranie mające zmącić spokój pogrążonego w letargu społeczeństwa (krótki, acz ciekawy i pełen czarnego humoru wykład z historii ludzkiej cywilizacji w wykonaniu V.), na końcu którego zapowiada pojawienie się ponownie za 2 lata, by przekonać się, czy obywatele zmądrzeli.Jednak już niespełna rok później, ponownie 5 listopada, tej samej nocy wysadza w powietrze najważniejsze budynki telewizji, radia i służb odpowiedzialnych za inwigilację obywateli. Władza pozostaje „ślepa, głucha i niema”. W społeczeństwie narasta ferment, zaczynają się zamieszki, plądrowanie sklepów itp. V. kilkoma kolejnymi akcjami jedynie wzmaga chaos. W tym samym czasie Przywódca reżimu pogrąża się w obłędzie i co raz bardziej traci kontakt z rzeczywistością. Sytuację wykorzystują jego podwładni prowadzący między sobą bezwzględną walkę. Równocześnie detektyw Finch jest bliski poznania prawdy o V. W celu lepszego zrozumienia swojego wroga odbywa nawet wyprawę do ruin obozu koncentracyjnego, gdzie wszystko się zaczęło (pod wpływem LSD – „ciężki”, ale jeden z najlepszych momentów komiksu). I rzeczywiście, dzięki niej udaje mu się stanąć twarzą wtwarz z V., a nawet ciężko go zranić. W przełomowym momencie, gdy obywatele wychodzą tłumnie na ulicę gotowi dokonać rewolucji, rolę zmarłego V. przejmuje Evey. Tak samo anonimowa jak V., w tej samej masce, przemawia do demonstrujących i ośmiela ich do obalenia reżimu. W międzyczasie śmierć Przywódcy i wewnętrzne walki pogrążyły cały aparat władzy w podobnym chaosie, w jakim zdążyło znaleźć się państwo. Komiks nie kończy się żadnym happy endem. W Wielkiej Brytanii panuje anarchia i autorzy w żaden sposób nie sugerują, do czego może ona ostatecznie doprowadzić. Czy obywatele zorganizują się w lepszy sposób niż za czasów faszystowskiego reżimu, czy też ponownie wybiorą jakąś formę autorytarnych rządów? Nie wiemy, w końcu V. chciał oddać ludziom wolność…Tutaj dochodzimy do sedna. O czym jest ten komiks? Co prawda główny bohater wpisuje się w oklepany już w 1988 roku schemat komiksowego bohatera: nosi dziwny kostium, jest nadludzko sprawny i walczy ze „złoczyńcami”. Myliłby się jednak ktoś, kto traktowałby „V jak Vendetta” jako kolejną opowieść o super-bohaterze w stylu Spidermana czy X-Mena. Cały komiks pełen jest odniesień do różnorodnych dzieł naszej kultury (od Shakespeare’a po Rolling Stones’ów) i autorzy zdaję się bawić znanymi motywami (jak np. super-bohater będący ofiarą nikczemnych eksperymentów, anty-utopijna wizja państwa) wykorzystując je tak naprawdę jako pretekst dla rozważań o wolności, w których stawiają najważniejsze pytania o jej istotę, cenę i granice.