Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>"Dziady" cz. IV - Gustaw jako romantyczny kochanek

"Dziady" cz. IV - Gustaw jako romantyczny kochanek

książki Streszczenie   według:alex78     Autor : Adam Mickiewicz
ª
 
Gustaw jest postacią bardzo tajemniczą, nie jest pewne, czy to duch, czy człowiek. Zdumienie budzi jego przedziwny wygląd. Odziany jest w łachmany, część jego garderoby stanowi kitajka, we włosach bohaterasąliście i trawa.Gustaw jest skomplikowany wewnętrznie. Najprawdopodobniej przeżywa wiele emocji, w których natłoku nie jest w stanie rozeznać się. Człowiek ten był w przeszłości szczęśliwy. Gustaw jest samotny z wyboru, stroni od ludzi. Jest jednocześnie rozpalony wewnętrznie intensywnymi uczuciami, egzaltowany. Poznajemy go nie w działaniu, ale z wygłaszanych przez niego monologów, sam mówi, że jest przytłoczony ogromnym cierpieniem. Szuka ukojenia w śmierci, jest jakby chodzącym obrazem złamanego serca. Gustaw jest sceptyczny wobec miłości po bolesnych, osobistych przeżyciach. Według niego miłość jest tworem boskim, związkiem łączącym kochanków na wieki. Jest człowiekiem oczytanym, wykształconym, zna dzieła Tassa, Goethego, Homera, Rousseau. Uważa, że mądrość, którą posiadł przyczyniła się do jego nieszczęścia. Mówiąc otym, używa określenia "niebo i tortury". Gustaw przyznaje, że pod wpływem lektur nie znosił rzeczy ziemskich, poszukiwał kochanki idealnej, boskiej. Te oczekiwania ocenia jako zwodnicze i błędne, nazywa je mamidłami, a o książkach, które przeczytał mówi, że były one zbójeckie, awięc wyrządziły mu szkody. Z monologów i dialogów Gustawa wynika, że zakochał się z wzajemnością. Zimny świat wzgardził jednak żarliwymi uczuciami bohatera, dlatego ma on pretensje do swego dawnego nauczyciela - księdza, oskarża go słowami "ty mnie zabiłeś, ty mnie nauczyłeś czytać w pięknych księgach". Miłość, z którą zetknął się, była nagła i porażajaca, przesłoniła mu inne strony życia, Gustaw wszystko podporządkował temu uczuciu.
Kochanka wyszła jednak za mąż za człowieka z innej niż Gustaw sfery. Słynny monolog zaczynający się od słów "Kobieto! Puchu marny! Ty wietrzna istoto!" wyraża rozczarowanie Gustawa po tym, jak dostrzegł on, że istnieje ogromny dystans pomiędzy zewnętrzną, anielską postacią kobietyi jej gorsza, pożądliwą duszą,łasą na złoto i pieniądze. Mówiąc o naturze kobiecej, Gustaw wyraża żal, gniew, ironię, czułość, wyrazy entuzjazmu mieszają się w jego wypowiedzi z uczuciem pogardy dla kobiecej natury.Gustaw często używa słowa "śmierć". Słowu temu przypisuje kilka znaczeń. Siebie samego uważa za martwego w sensie duchowym. Osobliwością jest to, że Gustaw mówi, że Maryla też umarła. W tym przypadku śmierć rozumie jako uwiąd idealizmu, sprzeniewierzenie się prawdzie uczuć. Gwałtowność i egzaltacja Gustawa jest szczególnie widoczna w porównaniu z postawą księdza racjonalisty, potrafiącego pogodzić się z losem. Gustaw jestprzeciw losowi zbuntowany, nie akceptuje nierówności społecznej, bowiem różnice klasowe stały się przyczyną jego nieszczęścia. Nowatorskie w IV części "Dziadów" jest oddanie treści psychologicznych bohatera. Mickiewicz uczynił tę postać psychologicznie prawdopodobną, bowiem oddał przy pomocy słowa poetyckiego tok myślenia człowieka szalonego, którego charakteryzuje luźność skojarzeń, egzaltacja, a nawet przebłyski psychozy.
Opublikowano dnia: 25 października, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.