Książka Aleksandra Ripabottoniego stanowi zwięzłą i interesującą biografię ojca Pio, świętego naszych czasów. Rzeczywiście,
ten prosty włoski kapucyn z San Giovanni Rotondo, pochodzący z biednej piemonckiej rodziny, jest dzisiaj wielkim świętym, kanonizowanym przez Jana Pawła II, któremu wedle pewnych świadectw przepowiedział, iż zostanie papieżem. Można postawić pytanie, w czym tkwi fenomen Padle Pio, co jest w tej postaci tak niezwykłego i ta frapującego. Obdarzony w 1918 r. stygmatami, na wzór ran Chrystusa, przeżył swoje życie pokornie wykonując powierzone mu obowiązki, był przy tym bardzo ludzki, normalny, płakał ze smutnymi, radował się z ludźmi pogodnymi. Ale w swym życiu był przede
wszystkim zjednoczony z Chrystusem, zjednoczony we wszystkim, co czynił i czego dokonywał. Msza św., którą odprawiał, była taka sama, jak w każdym innym kościele, jednak sprawowana przez Ojca Pio, przyciągała ludzi z całego świata. Albowiem on wkładał w nią swoje serce, całego siebie. Podczas sprawowania Eucharystii, która jest uobecnieniem Jezusowej Ofiary Krzyża, wylewał łzy, płakał, albowiem tak bardzo przeżywał miłość, jaką Jezus ma ku niemu i ku wszystkim ludziom. Oczywiste dla chrześcijan prawdy wiary, stawały się treścią jego życia, promieniowały na inne dziedziny jego działalności. Oszacowano, iż ojciec Pio wyspowiadał w swym życiu ok. 25 tysięcy ludzi, którzy wychodzili od kratek konfesjonału odmienieni duchowo, a krótka rozmowa ze świętym zakonnikiem zmieniała całe ich życie. Kiedy trzeba, pochwalił, ale i nie szczędził nagan dla swoich penitentów, czytał w ludzkich duszach, odkrywał ich prawdziwe oblicze. Jego współbracia byli świadkami wielu ataków, jakie przypuszczał na niego szatan. odgłosy wychodzące z jego celi, krew na ciele, sińce, to znaki, jak bardzo wiele musiał wycierpieć, aby być we wszystkim wiernym swojemu Zbawicielowi. Uderza przy tym jednak fakt, iż ani razu nikt nie słyszał z jego ust chociaż słowo skargi, czy narzekania. Wszystkie cierpienia, których przy końcu życia ojca Pio było tak wiele, stawały się dla niego sposobnością, by je ofiarować Bogu w intencji świata i Kościoła. Ksiązka z pewnością zainteresuje czytelnika, bohater bowiem jest silny nie dzięki mocy fizycznej, sprytowi, czy odniesionemu sukcesowi, ale jest wielki przez własną pokorę, cierpliwość, poddanie woli Bożej, co dzisiaj jest tak mało popularne.