Problematyka
Życie Życie to taki dziwny prezent. Na początku
się je przecenia: sądzi się, że
dostało
się życie wieczne.
Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić.
W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka i próbuje się na nie zasłużyć. Oskar z każdym dniem kończył kolejne 10 lat. Czuł, że im bardziej człowiek się starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać żeby docenić życie. Musi być wyrafinowany, stać się po trosze artystą. Chłopiec wiedział, iż kiedy jesteśmy starsi i nie możemy się już ruszać to musimy wtedy uruchomić swoją inteligencję.
Tak naprawdę bardzo często zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy, jakbyśmy byli nieśmiertelni.
Wiara Wiara napełnia naszą duszę dzięki niej wiemy, że nasze życie ma jakiś sens. Problemem Oskara było to, że nie wierzył w
Boga. Dzięki wierzącej wolontariuszce zaczął pisać do Niego listy z każdego dnia, jaki spędził
w szpitalu. Bóg daje nam wiarę, a ona daje nam Boga.
W modlitwach prosimy go o jakieś życzenie i pragniemy by je spełnił. Oskar pragnął odwiedzin Boga z każdym dniem czekał na nie z coraz większą niecierpliwością.
I w naszym życiu codziennym jest tak bardzo często. Wielu ludzi ciężko chorych pragnie eutanazji gdyż wiedzą, że niema sensu tych odwiedzin przedłużać. Każdy kto wieży w Boga ma życie wieczne i należy
o tym pamiętać. Ważne w życiu jest również to, aby przestrzegać naszej wiary gdyż bez niej nie będziemy mieć sensu życia. To właśnie wiara naprowadza nas na dobrą drogę i dzięki niej nie popełniamy częściowych błędów.
Choroba Ludzki los to nie tylko prosta suma wydarzeń w życiu człowieka. To przede wszystkim zapis stanów emocjonalnych - buntu wobec przeznaczenia, pogodzenia się z losem, rozpaczy wobec nieuchronności tego, co przed nami, ale także walki, aby się nie poddać
Choroba jest jednym z czterech problemów powiastki. Jest również jednym z ważnych gdyż to właśnie ona trzymała się przy Oskarze
i nie miała żadnej ochoty go opuścić. Oskar był poważnie chory miał raka. Odkąd jego choroba dawała się we znaki przestał się czuć
w szpitalu mile widziany. I w naszym realnym świecie jest tak również, gdy jesteśmy poważnie chorzy to czujemy się niepotrzebni, stajemy się czyimś nieszczęściem. Chłopiec dobrze wiedział, że stał się złym pacjentem, który podważa wiarę w nieograniczone możliwości medycyny. Nawet lekarze nie mają sensu się zajmować, ludźmi ciężko chorymi w niektórych chwilach chcieliby widzieć szpital innym, niż naprawdę jest. Jakby człowiek przychodził do szpitala tylko po to żeby wyzdrowieć, a przecież przychodzi się tutaj także po to żeby umrzeć. I tak jest w wielu przypadkach, gdy spotyka nas straszna choroba tracimy wszystko, ale trzeba o tym pamiętać, iż nigdy nie stracimy naszej wiary
i kogoś nam bardzo bliskiego.
Śmierć
Śmierć jest zarazem sprawiedliwa, a zarazem nie.
W wielu przypadkach to ona jest najsprawiedliwszym sędzią. Oskar o tym bardzo dobrze wiedział. Często nie doceniamy życia, które dla nas Bóg wybrał, zastanawiamy się, dlaczego ktoś jest od nas lepszy, bogatszy czy nie jest tak poważnie chory jak my.
Ale nigdy nie zastanowimy się, dlaczego właśnie tak jest, dlaczego cierpimy z powodu poważnej choroby. Nie doceniamy ciepła naszych bliskich, którzy troszczą się
o nas byśmy się czuli samotni zaniedbani. Bardzo często w myślach ze złości przeklinamy Boga i nasze życie. Oskar dzięki Pani Róży czekał na Boga
z niecierpliwością, a wiedział że za tą wizytą stoi również śmierć. Umarł w czasie półgodzinnej przerwy. Zrobił to bez bliskich by ich oszczędzić, by nie cierpieli patrząc jak odchodzi. Pani Róża będzie nosić go w sercu zawsze, gdyż to on zmienił jej życie, i pomógł jej bardziej zbliżyć się do Boga. Należy o tym pamiętać, że śmierć może nam złożyć wizytę w każdej chwili i trzeba się z tym pogodzić.
„Śpieszmy się kochać ludzi, gdyż oni tak szybko odchodzą”ks.Jan Twardowski