Stefan Żeromski urodził
się w 1864 roku w Strawczynie. W wieku dziesięciu lat jego rodzice Józefa Katerla i Wincenty Żeromski przywieźli go do kieleckiego gimnazjum, gdzie został zapisany do klasy wstępnej. Podczas rusyfikacji we wszystkich szkołach językiem obowiązującym
był rosyjski, dlatego Żeromski
miał wiele trudności z matematyką i łaciną, przez co wielokrotnie powtarzał klasy. Ogromny ciosem była dla niego śmierć matki, która zmarła gdy miał 15 lat, a cztery lata później zmarł także i ojciec. Odtąd Stefan mieszkał na stancjach u ciotki Matyldy, a potem u Józefaty. Po dziesięciu latach nauki porzucił szkołę w Kielcach i wyjechał na studia w Instytucie Weterynaryjnym w Warszawie, których nie ukończył z braku środków do życia. Następnie pracował jako guwerner w dworach szlacheckich m. In. W Nałęczowie, gdzie uczył bezpłatnie chłopskie dziecko – Staszka Górkę. Żeromski ożenił się i miał syna Adama, który zmarł w wieku 15 lat. Był to kolejny cios dla duszy pisarza. Chory na gruźlicę, wyjechał do Szwajcarii, gdzie pełnił funkcję zastępcy bibliotekarza Polskiego Muzeum Narodowego w Papperswilu. Po powrocie rozwiódł się i ożenił ponownie z malarką Anną Zawadzką. Miał z nią córkę, która odziedziczyła talent malarski po matce. Żeromski pracował również w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich w Warszawie, a później był inicjatorem założenia Uniwersytetu Ludowego w Nałęczowie.. był cenionym, znanym prozaikiem, publicystą i dramatopisarzem. Pisał wiele powieści np. „Popioły”, „Ludzie bezdomni”, „Dzienników tom odnaleziony”, dramaty: „Róża”, „Turoń”, „Uciekła mi przepióreczka”, poematy prozą: „Wisła”, „Międzymorze”, „Puszcza jodłowa”, prozę publicystyczną: „Początki świata pracy”, „Snobizm i postęp”. Dzieła pisarza spotykały się z uznaniem już za jego życia, a w roku 1924 kandydował do Nagrody Nobla. Nie otrzymał jej jednak głównie z powodu kampanii niemieckiej po opublikowaniu tomu „Wiatr od morza”.
Więcej recenzji na temat Stefan Żeromski- życie i twórczość (życiorys Stefana Żeromskiego)