Słynny i utalentowany
detektyw Hercules Poirot kończy swoją przygode ze Stambułem i wybiera się w podróż Orient Expressem
do Paryża, skąd ma zamiar wyruszyć do Londynu. W przeddzień wyprawy zatrzymuje się w miejscowym hotelu, gdzie uważnie przygląda się goszczącym tam osobistościom. Spotyka tam swojego przyjaciela, pana Bouca. Pan Bouc okazuje się być dyrektorem ekskluzywnego wagonu sypialnego w Orient Expressie. Mężczyzn zaniepokaja jeden z hotelowych gości; zachowuje się podejrzanie, a jego twarz ma przenikliwie zimny wyraz. Okazuje się, że to obrzydliwie bogaty Samuel Ratchett.
Pociąg wyrusza ze Stambułu zgodnie z planem. Poirot'owi przypadł przedział obok nieprzyjaznego milionera. Podczas jednego z pobytów w wagonie restauracyjnym Ratchett niespodziewanie prosi słynnego detektywa o przysługę. Hercules Poirot miałby dowiedzieć się kto stoi za wysyłaniem pogróżek do Samuela. Mimo atrakcyjnego wynagrodzenia
detektyw odmawia.
Podczas drugiej nocy w pociągu Poirot'a budzi silne uderzenie w drzwi od przedziału. Gdy wychodzi na korytarz spostrzega postać biegnącą w przeciwnym kieunku, ubraną w szkarłatne kimono. Następnie słyszy jak Ratchett po francusku uspokaja konduktora
wagon Lit.
Gdy detektyw budzi się rano zauważa, że pociąg stoi. Dowiaduje się, że Orient Express utknął w zaspach i nie wiadomo jak długo tu pozostanie. Nie to jest jednak najgorsze. Wkrótce Poirot zostaje poinformowany o znalezieniu zwłok Samuela Ratchetta w jego przedziale... Hercules, pan Bouc i doktor Constantine sporządzają oględziny ciała milionera. Okazuje się, że został on zakłuty na śmierć 12 ciosami z noża o różnej sile. W pomieszczeniu znajdują cztery istotne ślady: aksamitną chusteczkę z wyhaftowaną literą H, wycior od fajki,spalony fragment jakiegoś listu oraz rozbity zegarek, którego wskazówki zatrzymały się na godzinie 1.15. Słynny detektyw postanawia się podjąć wyzwanie i wyjaśnić śmierć Ratchetta. Poirot wraz z panem Bouc'em i doktorem Costantine sporządzają liste 12 podejrzanych, do których należą wszysycy pasażerowie ekskluzywnego Wagon Lit:
Amerykanin Hector MacQueen, Brytyjczyk Masterman, Brytyjka Maria Debenham, pułkownik Arbuthnot, rosyjska księżna Natalia Dragomiroff, Niemka Hildegarde Shmidt, hrabia i hrabina Andrenyi, Szwedka Greta Ohlsson, Amerykanka pani Hubbard, włoch Antonio Foscanelli i pochodzący z Teksasu Cyrus Hardman.
Detektyw postanawia przesłuchać wszystkich podejrzanych. W trakcie śledztwa wychodzą na jaw interesujące informacje:
-Ratchett okazuje się być słynnym przestępcą Cassetim, który był odpowiedzialny za porwanie córeczki rodziny Armstrongów, a także za śmierć niektórych z jej członków( bardzo głośna sprawa w USA),
-wycior od fajki jest własnością pułkownika Arbuthnota,
-kilka osób przyznaje, że widziało niską postać w szkarłatnym kimonie oraz dziwnie zachowującego się konduktora,
-zaraz po dokonaniu zabójstwa morderca przechodził przez przedział pani Hubbard i zostawił guzik od stroju pracownika Wagon Lit,
-nikt nie przyznaje się do zgubienia chustki z wyhaftowanym H,
-panna Debenham nie chce powiedzieć co miała na myśli mówiąc do jednego z mężczyzn jeszcze w Stambule, że chciałaby aby już było po wszystkim,
-każdy z podejrzanych ma alibi na wieczór w którym dokonano zabójstwo.
Po wysłuchaniu wszystkich przesłuchań Poirot nakazuje głownemu konduktorowi Wagon Lit przeszukać bagaże pasażerów. Ku zaskoczeniu gości Orient Expressu w kosmetyczce pani Hubbard zostaje znaleziony zakrwawiony nóż, który najprawdopodobniej był narzędziem zbrodni. Amerykanka odpiera zarzuty i twierdzi, że ktoś musiał jej to podrzucić. Ponadto w swoim przedziale detektyw odnajduje strój konduktora Wagon Lit z brakującym miejscem na guzik.
Po wspólnej naradzie z panem Bouce i doktorem, Poirot postanawia przesłuchać niektórych pasażerów jeszcze raz w celu wyjaśnienia nieścisłości. A te okazują się większe niż ktokolwiek przypuszczał. Wychodzi na jaw, że wielu z pasażerów maskowało swoją tożsamość dla własnego dobra, każdy nienawidził Ratcta ma powiązanie z rodziną Armstrongów. Hercules Poirot postanawia spokojnie zastanowić się nad cała sprawą.
Wkrótce detektyw zwołuje wszystkich pasażerów wagonu do restauracji i przedstawia dwa racjonalne rozwiązania sprawy zabójstwa Samuela Ratchetta. Pierwsze rozwiązanie zakłada, że mordercami byli: mężczyzna ubrany w strój konduktora Wagon Lit i kobieta w szkarłatnym kimonie, którzy niezauważeni przyszli z zewnątrz i z premedytacją zamordowali Samuela(nie jechali tym pociągiem). Druga wersja przedstawiona przez Poirot'a zaskakuje wszystkich obecnych. Poirot twierdzi w niej, że każdy z pasażerów tego wagonu(oprócz hrabiny Andrenyi) oraz główny konduktor Pierre Michel stoi za zabójstwem Ratchetta. Morderstwo to było genialnie zaplanowaną intrygą w której każda z dwunastu osób odegrała swoją rolę znakomicie, myląc wszelkie tropy. Podczas drugiej nocy w Orient Expressie dwanaście osób zebrało się w przedziale Ratchetta i każdy z nich zadał śmiertelny cios nożem, mszcząc się w ten sposób za okrucieństwo Cassetiego w stosunku do rodziny Armstrongów. Ta wersja okazuje się prawdziwa, a Hercules Poirot znowu może świętować swój detektywistyczny sukces.