Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Hiob i młodzieniec

Hiob i młodzieniec

artykułu Streszczenie   według:szymi     Autor : Anna Kamieńska
ª
 
Anna Kamieńska żyła w latach 1920-1986, tworzyła min. Poezję religijną. Jest ona autorką zbioru wierszy „ Drugie szczęście Hioba”. Zastanawia się w nich jak Hiob przeżywał swoje drugie szczęście. Jednym z wierszy pochodzących z tego tomu jest „ Hiob i młodzieniec”. Utwór mówi o młodzieńcu i o nauce jaką chce wynieść od Hioba. Adresatem lirycznym jest Hiob. O czym mówi apostrofa skierowana do niego. Podmiotem lirycznym jest młodzieniec i wypowiada się on w pierwszej osobie, o czym mówią zwroty: przyszedłem, zasypiam,potrafię oraz zaimki: mnie, mi. Jest to typ liryki zwrotu do adresata. Młodzieniec jest to osoba niedoświadczona. Chce się nauczyć jak żyć. „Ufny jak chłopię z tabliczką” w porównaniu tym podmiot określa się mianem ucznia, przybywa do Hioba jako do mistrza. Wie, że na jego nauce się nie zawiedzie. Chce chłonąć wiedzę od swego nauczyciela, któremu może zaufać. Wyrażenie „ i pocałunkiem matki na policzku” sugeruje, że chłopiec jest mały i nie zaznał w swym życiu jeszcze cierpienia. Dorastał otoczony miłością i opieką. Jednak chłopiec ten jest na tyle dorosły, że rozmyśla o tajemnicy śmierci. Chce się przygotować do tego co może przyjść, do cierpienia, któremu być może będzie musiał się przeciwstawić. „ ucz mnie upływu czasu/ bo wszystko w nas jemu zaprzecza/ jak kłoda położona w poprzek rzeki.
” Autorka mówi ,że ludzie młodzi nie zastanawiają się nad upływem czasu. Kłoda położona w poprzek rzeki staje się tamą, której przeciwstawia się rzeka. W życiu młodego człowieka taką kłodą jest młodość, witalizm, energiczność. Dlatego nie zastanawiamy się nad egzystencją życia. A przecież każdy ułamek życia przybliża nas do śmierci. „Hiobie ucz mnie cierpliwości ucz mnie posłuszeństwa którym się brzydzę[...]”. Cierpliwość i posłuszeństwo nie jest cechą ludzi młodych. Mimo, iż czasami je wypełniamy, to jednak się tym brzydzimy. W utworze użytych jest wiele rozkaźników: ucz, powiedz, naucz. Jest to wiersz wolny. Nie ma w nim znaków przestankowych, rymów. Są nieregularne strofy. Użyty jest prosty i zrozumiały język. Nie ma w nim wielu środków artystycznych. Autorka dąży do użycia wiersza zdaniowego. Wypowiedzi są jasne, przejrzyste i komunikatywne. Problem zawarty w wierszu jest uniwersalny. Wiersz mówi o tym czego możemy nauczyć się od Hioba, co możemy wynieść z księgi.
Opublikowano dnia: 08 lipca, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.