Jaka jest rola psychologa podczas zabawy dziecka w czasie sesji diagnostycznej?
Oczywiście nie jest konieczne, by
dziecko bawilo
się przez caly czas sesji diagnostycznej w gabinecie psychoterapeuty. Czasem cisza może wiele wyrazac, tak jak i u dorosłych, którzy często milczą z ważnego powodu. Dziecko może przestać podejmować aktywność zabawowa, a jednocześnie nie przechodzić w bierne zachowanie. Z drugiej strony trzeba pamiętać, ze istnieja rozmowy pelne slow, a nie kwalifikujące się do komunikacji (albo jak kto woli bedace zla, zaburzona komunikacja, w której rozmowcy nie dochodza do wzajemnego zrozumienia się). Istnieja również dzialania, które niewiele maja wspolnego z celowa, ukierunkowana aktywnością.
Początkujący psychoterapeuta może popasc w przedwczesny entuzjazm, gdy dziecko opowie mu szczegółowo wszystko, co robilo danego dnia. Gdy glebiej się jednak zastanowic, to pacjent zrobil to, jakby zdawal relacje z wiadomości dnia i zrobil to bardzo `profesjonalnie`, bo bez zadnych emocji. Jeśli monolog malego pacjenta jest fasada kryjaca prawde, sposobem na przerwanie meczacej ciszy lub proba zwiedzenia psychologa, to odczuwa się to w przeciwprzeniesieniu. Wypowiedzi bezemocjonalne NUDZA. Jeśli terapeuta poczuje się znudzony, powinien przejac aktywność i zapytac wprost, jaki jest prawdziwy powod dla pojawienia się w jego gabinecie.
Takie jest moje zdanie, choc wiem, ze niektórzy psychologowie stoja na stanowisku, ze w czasie pierwszego spotkania z pacjentem powinna dawac mu swobode i przestrzen psychiczna dla dokonywania projekcji. Z tego powodu psychologowi doradza się podejmowanie aktywności dopiero podczas drugiego spotkania.
Moim zdaniem, jeśli pacjent rozmawia z nami, mowi cos o swoim zyciu – warto rzeczywiście słuchać, nie wtrącając wlasnych interpretacji i pytan. Jeśli jednak dziecko milczy przez dlugi okres czasu, trudno jest zarówno jemu jak i terapeucie znieść te cisze. Tak wiec, podsumowując, podejście nieingerujace, nieinterwencyjne, majace na celu zaobserwowanie produktow spontanicznego dzialania dziecka jest jak najbardziej wskazane, dopóki tylko jest się w stanie zaobserwowac przejawy spontaniczności.
Rola psychologa podczas zabawy majacej na celu diagnoze, jest obserwacja nieuczestniczaca. Jednak ten brak uczestnictwa terapeuty ma ograniczenie. Istnieja dzieci, które przychodza do psychologa pelne nadziei, ze będzie się z nimi cos robic.
Essa pode ser a forma que elas encontram para manter-nos entretidos porque temem que possamos fazer-lhe algum mal, uma sedução por motivos mais ou menos semelhantes, ou então, uma verdadeira forma de buscar contato. Como negar-lhes esse contato? No máximo tentaremos que a criança marque na folha de respostas para não misturar as nossas projeções com as suas, da mesma forma que faríamos em uma hora terapêutica.
Responder ao pedido de brincar é funcionar como Ego auxiliar da criança; é responder com a mesma frequencia de onda que nós mesmos propusemos para a nossa comunicação. Se não, para que então colocarmos brinquedos sobre a mesa, que serão vistos pela criança?
Inna watpliwoscia jest to, czy powinno sie notowac swoje uwagi i obserwacje juz podczas sesji diagnostycznej lub terapeutycznej. Najlepiej jest tego nie robic lub zanotowac tylko krotka wzmianke, która dzieki której będzie się w stanie zrekonstruowac sekwencje dzialania dziecka. Skrupulatne sporządzan ie notatek rozprasza pacjenta i psychologa, który starając się zapisac poprzednia, gubi nastepna wypowiedz. Może tez spowodowac reakcje o charakterze rywalizacyjnym, gdzie dziecko chce pokazac, jak ono szybko lub jak ladnie pisze; może prowokowac pacjenta do krytyki naszego charakteru pisma; prowadzi do powstawania intrygujacych pytan, co jest zapisywane. Jeśli dziecko ma tendencje do przejawiania oporu, sytuacja sporzadzania notatek moze te sklonnosc nasilic, np. poprzez naleganie przez dziecko, by bawic się w szkole, gdzie psycholog będzie pisal to, co się mu podyktuje.
Posegregowane teczki z danymi naszychpacjentow nalezy trzymac w szafie, najlepiej zamykanej na klucz. Nie nalezy pozwalac rodzicom ani dziecku na zagladanie do teczki zawierajacej informacje o obserwacjach psychologa. Jest to wlasnosc terapeuty.
Podczas pierwszego spotkania z rodzicami, nalezy zapytac o rozne obszary zycia dziecka. Jesli jest cos, co dziecko szczegolnie lubi, nalezy dolaczyc to do zabawek terapeutycznych lub poprosic rodzicow o przyniesienie z domu.
”. Como diria Winnicott, é um“objeto transicional”, que é o que vai ajudá-lo a separar-se da mãe em seu processo de individuação.
Em certos casos, é conveniente incluir brinquedos ou materiais que estejam relacionados com o conflito da criança para ver quais as associações que surgem.
Não é permitido, seguindo a regra de abstinência de S. Freud, assumir papéis que a criança (ou adolescente ou adulto) nos atribua e que impliquem uma atuação da transferência agressiva ou erótica, pois isso perturba o sentido da situação analítica. A mesma postura aplica-se à situação diagnóstica.
Em relação às condutas agressivas, tais como sujar ou estragar, devemos deixar fazer até o ponto em que possamos nós mesmos consertar o objeto danificado. Por exemplo, podemos aceitar que suje uma parede de azulejos, mas não uma que não possamos lavar facilmente, podemos aceitar que rasgue papéis, giz, lápis, mas não a cadeira na qual logo após deverá sentar outra criança. Quando os pais estiverem presentes e a criança fizer algo perigoso ou danoso, serão eles os que, em primeiro lugar, deverão colocar os limites. Se não o fizerem, já teremos uma informação muito valiosa. Se o fizerem, observaremos quem e como o faz. No caso de nenhum dos membros da família
colocar um limite necessário, isso deverá ser feito pelo profissional.