Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Bohater mityczny w powieściach polskich i francuskich XIX wieku.

Bohater mityczny w powieściach polskich i francuskich XIX wieku.

książki Streszczenie   według:catarina78     Autor : Wanda Krzemińska
ª
 
Wanda Krzemińska: Bohater mityczny w powieściach polskich i francuskich XIX wieku. Herosi – bohaterowie mityczni są postaciami fikcyjnymi, powstałymi w wyobraźni społecznej. Dzięki nim zostają zaspokojone pradawne tęsknoty człowieka do potęgi, siły, panowania nad losem, a także do górowania nad innymi. Schemat bohatera mitycznego: matka herosa jest dziewicą królewską jego ojciec jest królem i często bywa w bliskim pokrewieństwie z jego matka okoliczności jego poczęcia są niezwykłe dlatego uważa się go za syna boga po urodzenia ojciec lub dziadek ze strony matki postanawiają go zabić zostaje porzucony znaleziony przez przybranych rodziców w dalekim kraju nic nie wiemy o jego dzieciństwie osiągając pełnoletność udaje się do swego przyszłego królestwa po zwycięstwie nad królem, olbrzymem lub smokiem poślubia księżniczkę, często córkę swojego poprzednika na tronie zostaje królem panuje bez przeszkód tworzy prawa traci łaskę bogów zostaje wypędzony ginie tajemniczą śmiercią często na szczycie wzgórza jego dzieci po nim nie dziedziczą jego ciała nie znajdują ma jednak jedną lub więcej mogił Schemat bohatera XIX wiecznego: nie znamy bliżej pochodzenia, nie wiemy nic lub mało o jego dzieciństwie w latach młodzieńczych zdarza się przypadek znamienny dla całego jego życia droga bohatera bywa pospolita lub dramatyczna bohater spotyka wielką miłość, co zmienia dotychczasowy bieg jego życia niespodziewane okoliczności rozdzielają go z obiektem miłości lub zagrażają jego utratą bohater musi pokonywać różne przeszkody zmusza go to do ciągłej zmiany miejsca przyczynia się to do wzrostu jego sławy lub majątku wśród nieprzyjaciół jest ktoś szczególnie groźny bohater nie może spocząć w walce, gdyż utraci swoją pozycję odnosi zwycięstwo nad wrogami, lecz bywa ono czasem tylko moralne gdy ginie jego śmierci towarzyszą niezwykłe okoliczności. Często umiera bezpotomnie. Postaci te maja wartość archetypu, przedstawiają pradawne wyobrażenia o ideale człowieka, posiadającego magiczną moc. Już charakterystyka zewnetrzna daje do zrozumienia, że mamy do czynienia z postacią niezwykłą i tajemniczą. Marek Czertwan z Dewajtis Marii Rodziewiczównej, Edmund Dantes, hrabia Monte Christo Aleksandra Dumasa, Jan Valjean z Nędzników Victora Hugo, Andrzej Kmicic z Potopu Sienkiewicza, Stanisław Wokulski z Lalki Prusa. Bohaterowie mityczni kochają się w damach: Danusia , Oleńka, Izabela Łęcka, Irenka Orwidówna, Stefcia Rudecka, kobiety z ludu (jak Consuela George Sand) mają wrodzoną dystynkcję. Najoryginalniejszą postacią jest Robinson Kruzoe (jest samotnikiem, postacią aseksualną). Jedynym ośmieszanym bohaterem jest Michał Wołodyjowski. Wspólne cechy: 1. samowiedza etyczna 2. zainteresowanie otoczenia 3. wszystkie myśli i dążenia skupiają wokół obiektu miłości 4. nawet dla największego uczucia nie sprzeniewierzają się swemu honorowi mała zdolność dialektycznej oceny rzeczywistości (wyjątki: Wokulski i Consuelo) Nieodzownym elementem udanej powieści z bohaterem mitycznym jest wielka miłość. Bohater mityczny jest quasi – romantyczny, tzn. posiada cechy bohatera romantycznego, ale nie jest wyposażony w zdolność twórczej refleksji. Bohater jest „człowiekiem nagim”, tj. posiadającym jedną dominującą cechę i jeden cel.
Cechy bohatera mitycznego: odwaga, szybka orientacja, lojalność wobec króla lub przywódcy, wierność w miłości lub przyjaźni. Zwycięstwa bohatera są uzasadnione jego siłą fizyczną, magiczną mocą, zaletami charakteru. Bohatera cechuje opanowanie sposobów posługiwania się ciałem. Bohaterki mityczne: niezłomność cnót, umiejętność współżycia z ludźmi, „geniusz serca” czyli rozumna miłość. Siła magiczna chroni je przed niebezpieczeństwami, a uczucie – przed innymi mężczyznami, poza wybrankiem serca. Nową cechą bohatera mitycznego jest tragizm płynący z jego wewnętrznego rozdwojenia. W utworach rozsiane są symbole związane z miłością bohatera lub z jego wewnętrznymi bądź zewnętrznymi transformacjami. Dużą rolę odgrywa przyroda jako symbol trwania. Woda jestsymbolem zwierciadła. Miejsce akcji również ma znaczenie symboliczne. Bohater ma dużą swobodę poruszania się. Dwa typy miejsc końcowych: miejsce śmierci oraz odpoczynek w domu u boku kochającej żony. Stereotypy „męskie”: Siła: bóg, król, ojciec, władca, „wszystko umiejący” Ogień: słońce, ognisko, płomień, gorąco, pożar Diaboliczność: czerń, ciemność, fatum , przekleństwo, piekło Nieustępliwość (wytrzymałość): skała, kamień, stal, szkło, katorga Abstrakcja: wiedzieć, móc, myśleć, dawać odpowiedź na pytanie „dlaczego?”, rozmyślać Zachowanie instrumentalne: walczyć, tworzyć, znajdować, pracować, trudzić się, budować. Stereotypy „kobiece”: Anielskość: białość, czystość, świętość, anioł Królewskość: nieprzystępność, chłód, wyjątkowość, wspaniałość, uroda „Kwietność”: kwiat, ogród, kwitnienie, wdzięk, bujność Słabość: dziecko, opuszczenie, niezrozumienie, wątłość, kruchość Smutek: płacz, cierpienie, zasmucenie, lamentowanie, niedola Miękkość: delikatność, łagodność, czułość, szept, westchnienie Zachowanie społeczne: mówić, opowiadać, przemawiać, wołać, spotykać się Synteza: trzymać, łączyć, przebaczać, działać pod wpływem chwili, dążyć do wspólnoty Są to określenia komplementarne. W umyśle czytelnika postać kobieca jest dopełnieniem męskiej. Bohater realistyczno – mityczny kieruje się raczej wyostrzoną intuicją niż dział świadomie. Mistycyzm religijny i patriotyczny został zastąpiony mistycyzmem płci. Archetypy: Dobrego Ojca (Jan Valjean), Walecznego Rycerza i Wiernego Kochanka (Andrzej Kmicic), Nadczłowieka (hrabia Monte – Christo) oraz Władcy, który poznawszy prawdę jak Edyp nie może już spojrzeć na świat (Wokulski). Tam, gdzie archetypy zostały zastąpione stereotypami – w trzeciorzędnym romansie i melodramacie, w powieści dla młodzieży – rytuał nie towarzyszy mitowi, lecz go zastępuje jak w romansach „z wyższych sfer” (Trędowata).
Opublikowano dnia: 01 maja, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.