Zbiór podzielony jest logicznie na trzy cykle: "Opowieści o ludziach żywych", "Przejście" i "Opowieści o ludziach martwych".
Nieco egzystencjalne rozważania - z dystansem i humorem traktują o różnych aspektach istnienia i nieistnienia (tytułowy Znikomat to maszyna do "znikania" czyli wymazywania egzystencji). Bohaterowie - ludzie żywi, zwykle ekscentrycy uwikłani w szarą codzienność, poszukują sensu życia w rozmaitych aspektach, także poprzez realizację się w nauce i sztuce.
"Przejście" ukazuje kilka "niebanalnych" możliwości zakończenia egzystencji, zaś ostatnia część traktuje o "życiu pozagrobowym".
Głównym zamysłem zbioru jest wykorzystanie techniki zwierciadeł, krótkie "migawki" z życia różnych bohaterów, zmienny punkt narracji i osoba narratora (szczyt został osiągnięty w utworze "Pasażerowie", gdzie kontinuum narracyjne prowadzone jest przez trzy różne podmioty). W zależności od utworu wyraźnie widać zabawę autorki z konwencją i formą literacką; autorka wykorzystuje takie techniki jak behawioryzm, automatyzm, formalizm, surrealizm; zdarzają się cytaty i intertekstualności...
W ten sposób wyłania się barwny etap ludzkiej drogi w nieuniknionym kierunku z życia ku śmierci.
Mimo iż z układu i fatalistycznej problematyki książki można odebrać dość pesymistyczne wrażenie, w istocie czarny, nierzadko absurdalny humor, sprawia iż całość nie przygnębia, lecz - wbrew pozorom, bawi.