Zakład Pascala.
Pascal uważał, że Bóg jest, albo go nie ma: jedno z dwojga musimy przyjąć, decyzja jest nieuchronna,
boć albo żyć będziemy z Bogiem, albo bez Niego. Ale Pascal nie próbował dowieść, że istnienie boga jest pewne, ani nawet, o ile jest prawdopodobne. Próbował natomiast obliczyć, o ile uznanie go jest dla człowieka korzystniejsze. Przyjęcie istnienia Boga jest z naszej strony ‘hazardem’ i całe to rozumowanie znane jest pod nazwą ‘zakładu Pascala’. Stawiając na istnienie Boga, ryzykujemy niewiele, bo tylko jedno- doczesne życie. Jeśli zaś się okaże, że mamy rację, to zyskamy wieczne życie i szczęście. Założeniem było tu, ze Bóg nagradza wiarę, a karze niewiernych. Był to szczególny dowód istnienia Boga, opierający się w rozumowaniu na prawdopodobieństwie i na oczekiwaniu szczęścia. Nie był dowodem istnienia Boga, lecz co najwyżej dowodem, że należy tak żyć, jak gdyby istniał.