Robinson Crusoe mieszkał w
Hall. „Unikał
pracy jak zaraźliwej choroby”. Uwielbiał biegać do portu, słuchać opowieści o dalekich podróżach, marzył o zostaniu marynarzem. Jednak rodzice byli przeciwni, gdyż jego starsi bracia zginęli na morzu. Jednak chęć podróżowania była nie do zniesienia- w pierwszą podróż morską Crusoe udał się ze swoim przyjacielem
Wiliamem. Spotkała ich gwałtowna burza. Mężczyzna myślał, że utonie. Kiedy ocalał chciał wrócić do domu ale nieprzezwyciężona chęć zaprowadziła go do
Londynu. Tam poznał pewnego
kapitana o wielkim sercu, który był bogaty i bezdzietny. Crusoe popłynął z nim do
Wybrzeży Afryki a stamtąd wrócił do
Anglii. Następnego dnia kapitan rozchorował siei umarł. Jego
żona wysłała wyprawę do której się przyłączył. Niestety okręt dostał się do
niewoli mauretańskiej. Tam Robinson stał się wytrwały i pracowity. Nauczył się wielu rzeczy i zdobył doświadczenia. Po wielu latach udało mu się wydostać z
Sale. Przebywając w
San Salvador założył plantację. Płynąc do
Gwinei po niewolników niezwykła burza wyrzuciła go na nieznany ląd. Na tym lądzie przeżył ponad dziesięć lat. Tam nauczył się żyć w ekstremalnych warunkach. Przydały się tu doświadczenia wyniesione z niewoli mauretańskiej. To, czego w Europie było pod dostatkiem tutaj musiał zdobywać w pocie czoła. Wszystkie codzienne czynności musiał wykonywać z nieopisanym trudem. W jego sercu często pojawiały się wątpliwości, bał się o swoje życie ale z uśmiechem na twarzy stawiał czoła każdemu wyzwaniu. Po wielu latach odkrył, że
kanibale robią sobie uczty na jego wyspie. Z zamiarem zemsty pozabijał kilku a jednego, którego chcieli skonsumować uratował i nazwał
Piętaszkiem od piątku- dnia całego wydarzenia. Zostali przyjaciółmi i spotkało ich jeszcze wiele przygód. Po wydostaniu się z wyspy były kanibal zakończył żywot w czasie bitwy z jego „rodakami”. Crusoe nie mógł się z tym pogodzić. Musiało minąć wiele czasu zanim przyzwyczaił się do jego braku. Po powrocie do San Salvador okazało się, że plantacja przyniosła wielki zysk a wdowa po kapitanie umarła i zostawiła pokaźny majątek Robinsonowi. Bogacz postanowił założyć osadę na „swojej” wyspie. Niestety po jej założeniu została zniszczona przez wojska francuskie. Crusoe pędzi teraz żywot obok rodzinnego miasteczka sam, ponieważ jego rodzice umarli kiedy ten przebywał na wyspie i pomaga młodym marynarzom zdobyć wykształcenie. Tymczasem
„przygotowuje się do ostatniej podróży, której celem jest Wieczność”