Poeta o sobie i własnej twórczości cz.2 Innym utworem, w którym poeta mówi o sobie i własnej
twórczości jest wiersz Juliana Tuwima „Sitowie”. Artysta przejawia tu zupełnie odmienny od Horacego stosunek do swojej poezji i swojego zajęcia. Tuwim tęskni za światem, jaki poznał w czasach swojej młodości. Wszystko w jego oczach było wtedy piękne i jasne, nie musiał jeszcze zajmować się poezją i nie wiedział, że ten świat, w którym wszystko było takie proste, będzie musiał opisywać za pomocą słów. „Nie wiedziałem wtedy, że te zioła będą w wierszach słowami po latach”. Poezja nie jest taka prosta, jak świat widziany oczami zwykłego człowieka. W takim świecie wszystko można przewidzieć. Wiemy na przykład, że „… w sitowiu są prężne, wiotkie i długie włókienka”, a kiedy podgrzejemy wodę, to się zagotuje. Według Tuwima poezja nie jest jednak taka jasna. Trzeba włożyć ogromny trud w to, żeby móc opisywać przyrodę, świat. „Nie wiedziałem, że się będę tak, męczył, słów szukając dla żywego świata”. Tworzenie wymaga całkowitego oddania, poświęcenia życia. Nieustanne pisanie pod wpływem ujrzenia piękna, na przykład natury, wymaga niewyobrażalnego wysiłku. Gdyby wysiłek ten nie istniał, nie byłoby poezji. Poeta w swoim wierszu bardzo chciałby zobaczyć świat okiem dziecka, okiem zwykłego człowieka. Nie jako wrażliwy na piękno twórca, który wszystko, co zobaczy obraca w słowa, pełne metafor, epitetów, przenośni… Przelewanie takiego piękna na papier to według podmiotu lirycznego, którym najprawdopodobniej jest sam autor, to niejako powołanie, a także pewien przymus. Twórca jednak nie przeciwstawia się temu, nie podejmuje żadnej formy buntu. Zapewne wie, jak wielki ma szczęście posiadać skarb.
Juliusz Słowacki pod koniec swojego życia napisał wiersz „Testament mój”, który niewątpliwie ma charakter testamentu poetyckiego twórcy. Jest to także forma podsumowania twórczości artystycznej, a także życia poety. Z samego tytułu możemy odczytać, że wiersz ten jest zapisem ostatniej woli podmiotu, który czytelnik utożsamia z Juliuszem Słowackim. Twórca w tym wierszu bardzo wiele mówi o samym sobie oraz przedstawia niektóre fakty z własnego życia. Autor jest przekonany, że jego twórczość, jego praca, jego życie nie pozostaną obojętne dla losów Polski, dla jego ojczyzny. Poeta mówi też o roli i o znaczeniu swojej poezji, którą nazywa „siłą fatalną”. Wie, podobnie jak Horacy, jak wielką ma wartość jego praca oraz jej owoce. Autor sądzi, że w przyszłości będą one kształtowały poczucie wartości zwykłych ludzi – „Aż was, zjadacze chleba w aniołów przerobi”. A więc odnajdujemy tu także motyw przesłania do przyszłych pokoleń. Słowacki ocenia swoją twórczość, porównując ją między innymi do twórczości swoich przodków. Przodków, którzy byli ojcami polskiej świetnej literatury, a w tym liryki. Mówi: „…płaszcz na moim duchu nie był wyżebrany, lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny”. Jednak to oddanie i poświęcenie poezji, kosztowało Słowackiego samotność. Wyraża swój żal spowodowany nią w słowach: „… srogą spełniłem, twardą bożą służbę…/ I zgodziłem się mieć niepłakaną trumnę”. Sam wziął na siebie ten wielki ciężar tworzenia i sam zgodził się na jego skutki.
Kwestie sławy, talentu, życia, twórczości i procesów tworzenia od niepamiętnych czasów są zainteresowaniem twórców. Piszą oni dzieła, w których zawierają swoje refleksje, swoje przemyślenia na temat własnej twórczości oraz siebie samego. Przez długi czas poezja nie była doceniana. Artyści wiedzieli o tym. Uważali jednak, że ich twórczość przetrwa próbę czasu i będzie podziwiana, sławiona oraz stanie się natchnieniem dla wielu pokoleń. Dowiadujemy się tego właśnie z takich wierszy. Wierszy, które są podsumowaniem, „podliczeniem” twórczości i życia poety.