POETA O SOBIE I WŁASNEJ TWÓRCZOŚCI CZ.1 Wielu poetów w pewnym czasie czuje potrzebę opisanie swojej
twórczości, a także opowiedzenia o niej odbiorcy. Artyści zawierają takie opisy we własnych dziełach. Prawie każdy twórca pisze w pewnym momencie swojego życia wiersz, będący podsumowaniem jego dotychczasowej twórczości. Możemy się z niego dowiedzieć, co artysta sądzi o swoim darze, o owocach swojej pracy, a także o samym sobie. Czasami daje nam do zrozumienia, że swoje zdolności ceni jak największy skarb i klejnot, dzięki któremu mogą inaczej widzieć świat niż zwykli ludzie. Inni natomiast poeci uważają swój talent i dar za fatalny omen, który prześladując ich, każe wszystko, co zobaczą przelewać na papier. W dzisiejszych czasach znamy wiele takich dzieł, których artyści mówią o sobie i o własnej twórczości. Wiemy także, że ta potrzeba towarzyszy poetom od czasów, kiedy narodziła się liryka. Toteż już w starożytności poeci nauczyli się opisywać własną twórczość oraz dostrzegać, jak jest ona powiązana z nimi i z ich życiem.
Świetnym przykładem postrzegania własnej twórczości w starożytności jest dzieło Horacego pt. „Exegi monumentum aere perennius” z I w p. n. e. Horacy był poetą niezwykłym i największym z poetów Starożytnego Rzymu. I wiedział to. Wiedział, że kiedy on już odejdzie, pozostawi po sobie „cząstkę nie byle jaką”, cząstkę nieśmiertelną. Oczywiście, chodzi o jego twórczość. Mówi, że chociaż on umrze, to pozostanie po nim „pomnik trwalszy niż ze spiży”, wystawiony przez niego, który będzie odporny na wszelkie niszczycielskie siły naturalne, a także na czas. Tym pomnikiem jest jego poezja, ponadczasowa, potężna i niezniszczalna. Według Horacego oszczędzi ją nawet „łańcuch lat niezliczonych i mijanie wieków”. Autor zdaje sobie sprawę z tego, że jego twórczość to także część jego samego, którą pozostawi po sobie po śmierci. Część będąca w stanie przetrwać wszystko. I właśnie dlatego mówi: „nie wszystek umrę” Horacy ma wysokie mniemanie nie tylko o swojej twórczości, ale także i o sobie. Daje do zrozumienia, jaka jest jego potęga jako człowieka oraz jako artysty. Również, jak ważna jest jego praca i wysiłek. Poezja w starożytności nie była tak popularna i tak rozsławiona, jak w dzisiejszych czasach. Mimo to wiersze Horacego przetrwały próbę czasu. Do wiersza „Exegi monumentum aere perennius” nawiązuje Adam Mickiewicz w swoim utworze o tym samym tytule. Tak, jak Horacjusz, Mickiewicz opisuje i porównuje swoją twórczość do trwałości i zasięgu współczesnych obiektów w Europie. Mówi na przykład: „Świeci się pomnik mój nad szklany Puław dach” lub „Przetrwa Kościuszki grób i Paców w Wilnie gmach”. Twórca jest dumny z szerokiego kręgu odbiorców jego poezji: „Mnie w Nowogródku, mnie w Mińsku czytuje młodź(…)/W folwarkach łaskę mam u ochmistrzyni cór/A w braku lepszych pism czyta mię nawet dwór!”