Roland idzie na wzgórze, gdzie kładzie się ciałem zwrócony ku Hiszpanii. To znak, że mimo śmierci, wygrał bitwę, nie okrył
się hańbą, przyniósł sławę swemu panu - Karolowi Wielkiemu i ojczyźnie. Pozycja ta jest również symbolem pokory wobec Boga w momencie zbliżającej się śmierci. Pod sobą Roland ukrywa róg i miecz. Modlitwa wypełnia ostatnie chwile jego życia. Przed oczami widzi całe swoje życie: miejsca walki, ludzie na jego drodze. Szczególnie dobrze wspomina Karola Wielkiego, którego darzy ogromnym sentymentem. Roland umiera podobnie jak Chrystus. Na wzgórzu - jak Chrystus na Golgocie, zwraca się do Boga w żarliwej modlitwie, jak Chrystus w Ogrójcu. Po jego duszę schodzą zastępy aniołów z Gabrielem na czele, Michałem i Cherubinem.