Wiele lat temu w dalekim kraju znajdował się bardzo stary zakon. W zakonie tym szarym i majestatycznym mieszkało i pracowało
wielu mądrych i świętych mężczyzn.
Każdy miał jakieś zajęcie, jakiś talent – jeden był wielkim malarzem, inny śpiewał pięknie jak słowik, jeszcze inny doskonale grał na organach. Wydawało się że wszyscy z wyjątkiem jednej osoby potrafili robić same wspaniałe rzeczy. Był bowiem w tym gronie człowiek, który nie potrafił grać, malować czy śpiewać ani nic z podobnie wspaniałych rzeczy.
Był dobrym człowiekiem, więc zaczął się zastanawiać co mógłby robić najlepiej. Po namyśle stwierdził, że nie może nic zrobić dla Boga i innych. „ Jestem takim prostym człowiekiem”- pomyślał –„ Dlaczego przebywam tu wśród tylu uzdolnionych ludzi?”
Kiedy tak rozmyslał zdarzyła się rzecz bardzo dziwna Ciepły, przyjazny głos powiedział:
” Rób małe rzeczy Walenty”
Walenty rozejrzał się zdumiony, ale nikogo nie zauważył.
„ Musiało mi się to przyśnić” stwierdził.
Wtedy ponownie rozległ się ów tajemniczy głos: ” Rób małe rzeczy Walenty”.
Ponieważ mężczyzna znów nie potrafił nikogo dostrzec powiedział do siebie: „ To musiał być anioł. W każdym razie mogę robić małe rzeczy.” Po czym wziął miotłę i zamiótł swój pokój. Potem udał się do swojego ogrodu. Kochał pracę w ogrodzie, a kwiaty pod jego ręką rozkwitały jak nigdzie indziej. Kiedys nawet zapytano go jak to robi i czego używa, że jego róże są takie piękne. Odpowiedział „ Potrzeba miłości i troski”.
Kiedyś nazbierał najpiękniejszych ze swoich kwiatów i zrzucił je na idące do szkoły dzieci. Dobroduszny Walenty uśmiechal się słysząc jak dzieci mówią, że te kwiaty spadają z nieba, że to aniołowie je wysyłają.
Kiedy na świat przychodziło dziecko jego mama dostawała białe kwiaty, najpiękniejsze rozkwitające otrzymywała też każda panna młoda.
Kiedy Walenty widział płaczące dziecko, brał je w ramiona i pocieszał. Chłopcy przestawali się kłócić, gdy słyszeli łagodne : „ Pokój z Wami, moi mali bracia.” Gdziekolwiek poszedł małe rączki trzymały się kurczowo jego sutanny, a starsi mówili :” To dobry Walenty, On zawsze przynosi słońce.”
Po jego śmierci ludzie z wioski nosili w sercach pamięć o nim i powtarzali sobie, że ich dzieci i wnuki nie mogą zapomnieć o dobroci Walentego.
Tak więc w dzień urodzin tego dobrego, przyjaznego człowieka wszyscy mieszkańcy wioski przesyłali sobie małe upominki i miłe listy. Od tego czasu święty Walenty pozostał w pamięci ludzi jako ten, który najwspanialszym talentem uczynił robienie małych rzeczy dla innych.