Powered by Profi-Lingua ">„Dekameronu”Boccaccia.Tam człowiek żyje pełnią życia. Nie obawia się przyznać, że chce korzystać z przyjemności życiowych, kochać nie tylko platonicznie – dążyć do sławy i bogactwa. Bohater pozytywny „Dekameronu” to człowiek energiczny,sprytny, dążący do celu rozmaitymi metodami, także intrygą, podstępem i oszustwem. Daleki jest od skromnego przedstawiciela średniowiecza, który w centrum wszelkich wartości sytuował Boga i myśl o tym, co będzie po śmierci. Wcentrum świata „Dekameronu” panuje człowiek. Wokoło niego krążą po życiowych orbitach kwestie takie jak: miłość, fortuna, dobre towarzystwo, rozrywki – ucztowanie, polowanie, itd. Pierwszą filozoficzną refleksję na temat świata i człowieka w naszej twórczości znajdujemy u Jana z Czarnolasu. Tu też człowiek jest ważny. Kochanowski- humanista – postrzega człowieka jako spadkobiercę Boskiej władzy na ziemi. Relację człowiek – Bóg cechuje ufność, poczucie bliskości i pewności. Świat jest pełen harmonii. Każdy element machiny wszechświata ma swój cel i sens, ma swoje miejsce. Człowiek w takim świecie jest szczęśliwy, zachwyca się dziełem boskim, chłonie piękno natury. Życie ludzkie także powinno płynąć harmonijnie i spokojnie. Dobry Bóg stworzył świat. Pojęcie ANTROPOCENTRYZMU jest związane z humanizmem, oznacza bowiem usytuowanie człowieka (antropos) w centrum świata. Jest niejako odwrotnością średniowiecznego teocentryzmu (Bóg w centrum świata). Hasłem humanizmu stało się słynne zdanie Terencjusza: ”człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce”. Za wydarzenia historyczne istotne dla renesansu, kształtujące nową Europę i zmieniające sposób myślenia ludzi, uznajemy odkrycia geograficzne. Odkrycie nowych ziem, w tym Ameryki, spowodowało rozszerzenie horyzontów ludzkiego myślenia. Drugą konsekwencją odkryć geograficznych było powstawanie silnych państw. Istotnym wydarzeniem, które szczególnie wpłynie na literaturę będzie wynalezienie „druku”. Z kolei przyczyną zmian w Kościele będzie „reformacja” – jeden z głównych prądów renesansu, który spowoduje powstanie nowych nurtów wyznaniowych. Obraz świata i człowieka w literaturze odrodzenia kształtuje się pod wpływem filozofii starożytnej: epikurejskiej i stoickiej. Filozofia starożytna mówiła, że należy korzystać z każdej chwili „carpe diem” – chwytaj dzień. Stoicy zaś zalecali cnotę, tzn. umiar, równowagę i harmonię. Umiar miał dotyczyć zarówno równowagi ducha w szczęściu i w nieszczęściu, jak też gromadzenia bogactw. Stoicy zalecali życie zgodne z naturą. Obie te filozofie połączył w swej filozofii Horacy.