Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Główne zagadnienia w analizie utworu Pamiętnik z powstania warszaws.

Główne zagadnienia w analizie utworu Pamiętnik z powstania warszaws.

książki Streszczenie   według:romantyczka     Autor : :-)
ª
 
Główne zagadnienia w analizie utworu Pamiętnik z powstania warszawskiego.
 
            Gatunek literacki. Pamiętnik z powstania warszawskiego to prozatorska relacja o zdarzeniach, których autor był uczestnikiem i świadkiem. Ma więc (zgodnie z tytułem) cechy pamiętnika (opowiada o autentycznych faktach z pewnego dystansu czasowego), ale jest pisany jak dziennik (relacja przyjmuje tok uobecniający wydarzenia, a jej układ sprawia wrażenie podporządkowanego nie zamiarowi kompozycyjnemu, lecz biegowi wypadków, które autor utrwala). Wiąże się to ze szczególnym typem narracji.
            Narracja. Jest ona dwupłaszczyznowa, mamy bowiem do czynienia z narratorem-autorem, który w 1967r. relacjonuje wydarzenia sprzed wielu lat, i z narratorem-bohaterem, który uczestniczy w wypadkach 1944r. Narrator-autor skupia się na procesie przypominania sobie przeszłości i komentuje ją, a także samą czynność jej opisywania. Konstruuje opowieść według dat i dzielnic i stara się ogarnąć całość przedmiotu narracji, ale mu się to nie udaje. Nie ujawnia wszechwiedzy o wydarzeniach „później” i zdradza luki we własnej pamięci. Narrator-bohater jest zaprzątnięty zaspokajaniem najbardziej elementarnych potrzeb, poszukiwaniem bliskich, nieustannym chowaniem się, zdobywaniem artykułów niezbędnych do życia, ciągłym odbudowywaniem namiastek zwykłej egzystencji. Rejestruje tylko to, co widzi i słyszy. Nie obejmuje całości rzeczywistości, która istnieje dla niego jako świat migawkowy, fragmentaryczny. Skupia się na swoich doznaniach zmysłowych i nie analizuje własnych przeżyć wewnętrznych. Nadaje mu to cechy nieco dziecięce.
            Język utworu. Takiej narracji odpowiada język będący równoważnikiem stylowym potocznej ustnej opowieści. Jego cechy (dygresyjność; krótkie, proste zdania; różnicowanie rytmu; nieliterackie słownictwo; idiomy; neologizmy; nadużywanie zaimków wskazujących; formy typu „latało się”, „robiło się”; rzeczowniki odczasownikowe; wyrazy dźwiękonaśladowcze itd.) umożliwiają bezpośrednie oddanie chaosu świata ogarniętego kataklizmem, a także uzewnętrzniają sam bieg wspominania (związany z mechanizmem skojarzeniowym i wysiłkiem, aby przez ciągłe korekty i uzupełnienia dojść do ustaleń zadowalająco dokładnych).
            Obraz powstańczej Warszawy. Ta relacja kreuje obraz powstańczej Warszawy widzianej oczyma cywila i człowieka najzupełniej prywatnego. Nie ma tu patosu heroicznej walki ani napięcia wojennej przygody. Jest natomiast świat piwnic, podwórek, bram, prowizorycznych kuchni i zbiorowych legowisk. W świecie tym odwróceniu ulegają dotychczasowe hierarchie wartości: dom zamienia się w miejsce najbardziej niebezpieczne, piwnica pełni funkcję mieszkania, kościoła, szpitala itd., najważniejsze są podstawowe przedmioty: cegła, z której można zrobić kuchnię, skorupka garnka, łyżka. Zagrożenie fizycznym unicestwieniem niszczy konwencjonalne formy współżycia zbiorowości, ale na ich miejsce nieustannie rodzą się nowe, zastępcze formy i rytuały. W nich przejawia się nieheroiczny heroizm zwykłych mieszkańców Warszawy.
Opublikowano dnia: 01 października, 2008   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
  1. Odpowiedz   Pytanie  :    obraz powstanczej warszawy oczami cywila Zobacz wszystkie
  1. Odpowiedz   Pytanie  :    Jak napisać szkic powstańczej warszawy z punktu zwykłego człowieka??? Zobacz wszystkie
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.