Siła napędowa skurczu powstaje w wyniku zmiany kształtu miozyny. Miozyna przesuwa cienkie filamenty w kierunku środka sarkomeru. Powoduje to skracanie sarkomeru, ani miozyna ani aktyna nie zmieniają swojej długości. Miofibryle ulegają skróceniu i następuje skurcz włókna mięśniowego. Skurcz włókien mieśniowych daje skurcz mięśnia. W skurczu uczestniczą jony wapnia- ułatwiają one powstawanie nowych połączeń między miozyną a aktyną. Do wywołania skurczu potrzebna jest energia pozwalająca na przesuwanie cienkich filamentów względem grubych. Energii dostarcza ATP powstający podczas utleniania glukozy w mitochondriach włókien mięśniowych. ATP wiąże się z miozyną i wymusza zmiany kształtu tego białka. Wywołuje skurcz mieśnia. Im większa produkcja ATP tym częsciej mięsień może się kurczyć. By wywołać skurcz potrzebny jest impuls elektryczny. Dociera on do włókna mięśnia prążkowatego za pośrednictwem neuronu- przekazujący informację z centralnego układu nerwowego. Wydzielany na zakończeniu neuronu przekaźnik pobudza elektryczne błony komórki mieśniowej. Większość mieśni gładkich- impuls elektryczny mogą wywoływać rożnego rodzaju bodźce.