Wiersz "Do prostego człowieka" po raz pierwszy wydrukowany w 1929r. w "Robotniku:, organie Polskiej Partii Socjalistycznej - PPS. Ukazuje się tego utworu, który wszedł później do zbioru Biblia Cygańska (1933), wywołało niezwykle gwałtowną polemikę i nagonkę na Tuwima ze strony środowisk prawicowych. Szczególnie mocno atakowali Tuwima polscy faszyści, zarzucający mu, że nawołuje do osłabienia sił obronnych kraju, do osłabienia Polski. Tymczasem, jak twierdził samm Julian Tuwim, wiersz ma charakter wybitnie pacyfistyczny, antymilitarny. Dla poety- humanisty każda wojna jest zła, niesie ze sobą śmierć niewinnych ludzi, każde wezwanie do walki w obronie jakichkolwiek ideałów jest zwykłym kłamstwem, oszustwem:
"I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy.
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić..."
Podmiot liryczny jest pozbawiony wszelkich złudzeń: wojna służy bogatym, możnym. Każda wojna jest wojną w imię korzyści pojedynczych grup społecznych. "Bóg", "Ojczyzna", "Honor" to tylko hasła, mające na celu przyciągnać naiwnych do wojny. Stąd też nawoływanie do zaniechania wszelkiej walki, będącej niczym innym, jak zabijaniem innych ludzi:
"Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta".
Więcej streszczeń na temat Do prostego człowieka