Doktor Paweł Obarecki spędza swój wolny czas grając w wista.
Do karcianego stolika zasiada wraz z księdzem, aptekarzem,
poczmistrzem
oraz sędzią. Tego dnia gra w karty nie wprawiła go w dobry nastrój. W
swym gabinecie
pogrążył się w pesymistycznych rozmyślaniach.
Obarecki bardzo przeżywa, że atmosfera małego
miasteczka, jakim jest Obrzydłówek, wpłynęła niekorzystnie na jego styl życia i normy postępowania.
Stał się leniwym i wiecznie niezadowolonym z życia człowiekiem. Praca w
Obrzydłówku, którą rozpoczął przed sześciu laty, była jego pierwszym
zajęciem po ukończeniu studiów. Do tego małego miasteczka
przybył z głową pełną ideałów i sercem skłonnym do największych
poświęceń. Jego metody leczenia doprowadziły do konfliktu z miejscowym
aptekarzem i felczerem. Reakcja mieszkańców Obrzydłówka na nowe
metody Obareckiego była dlań zaskoczeniem: wybito mu szyby i nie dawano
spokoju, posądzając o konszachty z diabłem. Presja opinii publicznej
była tak silna, że zrezygnował ze swych ideałów i
nowatorskich metod w leczeniu. Z przygotowanych wcześniej leków
korzystał już tylko on sam.Nudę jednego z zimowych wieczorów przerwało przybycie chłopca, który otrzymał od sołtysa pobliskiej wioski polecenie sprowadzenia lekarza do chorej nauczycielki. Okazało się, że jest to wielka młodzieńcza miłość Pawła Obareckiego, Stasia Bozowska. I ona miała szczytne ideały, o których mówiła już na studiach. Dziewczyna była ciężko chora na tyfus. Lekarz nie potrafił jej już pomóc. Dowiedział się jednak, że prowadziła piękną pracę oświatową
wśród ubogich mieszkańców, uczyła ich dzieci, wspierała starszych, a
nawet zdołała napisać książkę „Fizyka dla ludu”. Paweł miał nadzieję,
że Stasię uda się uratować,
niestety zmarła. To wywołało u
lekarza olbrzymi wstrząs. Niestety na krótko. W jakiś czas potem powrócił do starych przyzwyczajeń.