Rose Daniels, w tydzień po maturze wychodzi za mąż i nie jest to związek, o jakim może śnić młodziutka, zaczynająca
dopiero życie dziewczyna. Mężczyzna okazuje swój brutalny charakter już w noc poślubną, bijąc ją za trzaśnięcie drzwiami, później są złamania, stłuczenia, odbite nerki, strach w dzień i potworna samotność w nocy. W Głowie Rose nigdy nie zrodziła się myśl, by to przerwać. Ma dom, męża policjanta (o ironio!), który świetnie zarabia, a jedyne, o co ona ma zadbać jest porządek. Wszystko musi lśnić, jeśli Rose chce oszczędzić sobie kolejnego pobytu w szpitalu.
Więc tkwi w tym prywatnym piekle, z którego nie jest w stanie się wyrwać, z tego samego powodu, dla którego tysiące innych kobiet trwa przy swoich sadystycznych mężach. Strach przed karą, obawa, że same sobie nie poradzą, trzyma je w szponach lęku.
Nawet strata nie narodzonego jeszcze dziecka, nie jest w stanie wpłynąć na decyzję Rose. Staje się praczką, sprzątaczką, kucharką i oczywiście workiem treningowym Normana.
Musi minąć dziewięć długich lat od poronienia. Lat pełnych przemocy i ohydnych zbrodni, jakich przyszło jej doznać. Wtedy, wiedziona impulsem wychodzi z domu, zabierając jedynie torebkę i kartę kredytową męża, ze świadomością, że może przypłacić to życiem. Znajduje się wśród ludzi, pełna lęku przed pościgiem i zemstą, bez pomysłu na następne dni, zmagając się z agorafobią, zaszczuta i zastraszona, ale z jedną, bardzo ważną myślą. Otóż dociera do niej, że przespała wszystkie te ostatnie lata i choć lękiem napełniał ją każdy krok, już wiedziała, że nie wróci.
Dociera do miasta oddalonego o 900 km od swojego oprawcy. Jedynym miejscem, gdzie może się udać jest schronisko dla maltretowanych kobiet, prowadzone przez Annę Stevenson, która zgadza się ją przyjąć, a nawet oferuje pracę. Do świadomości Rose z trudem dociera, że znalazła oparcie, ale i zrozumienie.
Wypełnia swoje obowiązki, powoli odzyskując fizyczną i psychiczną kondycję, uczy się na nowo żyć. Jest
coraz bardziej zadowolona ze swojego wyboru i podejmuje pierwsze, własne decyzje.
Kiedy wiedziona kolejnym impulsem wchodzi do lombardu dowiaduje się, że jej pierścionek jest tylko tanim świecidełkiem, a nie cennym kamieniem, jak mówił jej mąż. To jednak już jej nie dziwi tak, jakby zdziwiło dawniej. W zdumienie natomiast wprawia ją obraz, jaki dostrzega w kącie. Wzbudza w niej tyle gwałtownych emocji, że wymienia go na pierścionek, ku zadowoleniu właściciela.
Tak więc ma portret fascynującej kobiety, zupełnie przypadkowo otrzymuje ofertę lepszej pracy, poznaje nowych ludzi, zdobywa mieszkanie, stawia czoła lękom i obawom, ale głównie cieszy się wolnością.
Tymczasem jej małżonek szuka tropów, które doprowadziłyby go do niej. Nawet przez chwilę nie przestaje myśleć o tym,że ją znajdzie. Więcej. On wie, że ją znajdzie. Czas pogłębia jego furię i chęć zemsty, za to, że ośmieliła się go porzucić.
Rose natomiast znalazła ukojenie w obrazie. Dawał jej siły, o jakich nie miała dotąd pojęcia. Kiedy w chwili lęku przywoływała w pamięci sylwetkę kobiety, znajdowała w sobie nowe pokłady odwagi i determinacji. Patrząc na obraz, przemawiała do niego. To, że był podpisany ,,Rose Madder”, nie było główną przyczyną. Przecież zapragnęła go zanim znalazła napis. Zajmował coraz więcej miejsca w jej życiu i umęczonym umyśle. Zdawało jej się, że ulega zmianie i przeobrażeniom.
Tak jak ona nie może przestać myśleć o obrazie, tak właściciel lombardu nie może zapomnieć o niej. Dla ciężko doświadczonej kobiety jest to jak uśmiech losu, choć traktuje go z dużą rezerwą i strachem. Na szczęście Bill w niczym nie przypomina Normana i ich znajomość zaczyna kwitnąć.
Właściwie Rosi czuje się coraz lepiej, świetnie układa się jej kariera, ma mnóstwo znajomych i nagle to wszystko pęka jak mydlana bańka. Na wieść o śmierci człowieka, który pomógł jej znaleźć schronisko, wie, że jej kat ją odnalazł i po raz pierwszy zalewa ją fala nienawiści. Nie wie tylko, że traci on resztki zdrowego rozsądku, że z każdą chwilą jest coraz bardziej niebezpieczny i groźny.
Na szczęście może liczyć na przyjaciółki i Bila, który okazuje jej wiele zrozumienia. Może także wejść w niezrozumiały świat obrazu, gdzie dowiaduje się, jak wiele zależy od niej samej. Kobieta na obrazie okazuje się w pewnym sensie nią samą.
Przyjaciółki ze schroniska organizują piknik, gdzie Rose ma sprzedawać koszulki. Tylko dlatego, że spędza czas z Billem, spóźnia się, przez co Norman atakuje dwie z nich, za wszelką cenę chcąc ją odnaleźć.
Rose musi rozmawiać z policją. Panicznie się boi, że wezmą jego stronę jednak może swobodnie odetchnąć, kiedy okazuje się, że to ona została otoczona opieką.
Norman zabija dalej, a jego obłąkany umysł coraz częściej przestaje funkcjonować od nadmiaru okrucieństwa. Zmierza wprost do Rose, burząc jej nowe życie.
Nie pomaga wsparcie przyjaciół ani nawet policyjna ochrona. Jedynym ratunkiem dla zrozpaczonej kobiety jest ucieczka do świata obrazu. Tam, jej drugie wcielenie zajmuje się Normanem w drastyczny sposób. Pozostaje tylko złożenie zeznań, wymazanie nie prawdopodobnych zdarzeń z umysłu Bila i spełnienie obietnicy danej kobiecie z obrazu, a Rose będzie wolna.