Romantyczna
koncepcja natury
Natura była jednym z najważniejszych elementów romantycznej wizji świata.
Romantycy
postrzegali naturę jako twór żywy, tajemniczy, posiadający duszę oraz zdolności odradzania się.
Człowiek był elementem natury, jej odbiciem, mikrokosmosem.
Miał możliwość kontaktu z naturą poprzez intuicję, wyobraźnię i uczucie.
Natura była doskonała.
Romantycy uważali, że dotarcie do własnego „ja” umożliwiało rozpoznanie istoty natury. Naturę można wyrazić za pomocą języka poetyckiego, symbolu.
Krytykowali zwykłe naśladownictwo natury - zwykły opis.
Romantyczna koncepcja poety i poezji
Romantycy traktują poezję jako absolut, siłę twórczą nieskończoną. Talent twórczy było to coś wyjątkowego. Poeta, czyli ktoś, kto otrzymał ten dar jest wyróżniony. Akt twórczy = czynność boska. Tylko poeta potrafi wyrazić istotę natury, odkryć własne „ja”. Poezja miała szczególną rolę do spełnienia. Miała pokazywać ideały, przyszłość, kształtować ducha narodu. Poezja romantyczna miała charakter tyrtejski. Przypominała chwalebne czasy. Poezja była tworem żywym, ponadczasowym, nieziemskim, niezniszczalnym, tak jak natura.
Poeta był przywódca narodu, duchowym przywódcą, wieszczem. Miał możliwość wpływu na wyobraźnię zbiorowości. Poeta mógł kontaktować się z zaświatom (mistycyzm).
Poeci stworzyli nowe środki ekspresji, wyrazu artystycznego:
- mieszali tragizm z komizmem;
- patos i groteskę;
- motywy ludowe i biblijne;
-dominuje synkretyzm;
- stworzyli nowe poczucie piękna.