Czas i miejsce:
po I wojnie światowej, we Włodzimierzu Wołyńskim.
Bohaterowie: Olek – trzynastoletni
chłopiec; Andzia – jego czteroletnia siostra; Staś – przyjaciel Olka.
Treść: Olek i jego czteroletnia siostra byli sierotami. Ojciec ich zginął w 1915 roku w bitwie nad Bzurą i Rawką, a matka zmarła we Włodzimierzu Wołyńskim, w
drodze do Lublina.
Olek
musiał utrzymywać siebie i siostrę – Andzię, mimo że sam był
jeszcze małym chłopcem, Mieszkali w strasznych warunkach, w izbie wilgotnej i pełnej karaluchów. Nikt ich nie wspomagał, bo ludzie dookoła sami byli biedni. Pierwszą pracę zaproponował Olkowi Antoni. Chłopiec woził ludziom kartofle ze wsi, trochę z nich dostawał dla siebie. Wystarczało jemu i Andzi na przeżycie. Olek wciąż szukał innego zajęcia. Wreszcie znalazł – na składach kolejowych. Była to praca ponad jego siły, lecz chłopiec cieszył się, że pracuje. Dorabiał trochę noszeniem walizek z dworca, lecz wielokrotnie nic nie udało mu się zarobić.
Przyszła jesień. Andzia zachorowała, potrzebowała lekarstw i ciepła w domu. Olkowi było coraz ciężej i smutniej. Tracił już siły i wszelką nadzieję na poprawę losu. Pewnego listopadowego wieczoru wracał z lasu z wózkiem pełnym drewna. Czuł się samotny i bardzo zmęczony. Wtem usłyszał cichy płacz. Na drodze stał wózek, taki sam, jak jego, a obok siedział mały chłopiec i płakał. Olek podszedł do niego i pomógł mu zaprząc wózek do
swojego i razem pociągnęli obydwa wózki w stronę miasta.
W drodze Olek i jego nowy przyjaciel – Staś – opowiadali sobie o swoim życiu. Los Stasia nie był lepszy
od Olkowego – chłopiec także był sierotą i musiał ciężko
pracować u wujostwa.
Od tego czasu chłopcy zaprzyjaźnili się i razem jeździli do lasu po drewno na opał. Dzielili się zarobionymi pieniędzmi. Wkrótce zebrali jeszcze kilku chłopców, by wspólnie przywozić drewno lub kartofle i w ten sposób zarabiać na życie. Jeden z chłopców – Felek – chciał, by przywożony towar sprzedawali drogo, wtedy mogliby dużo zarobić. Olek sprzeciwił się jednak takiej propozycji. Był uczciwy i nie chciał oszukiwać ludzi.
Problematyka utworu
Opowiadanie o losach Olka przybliża nam życie ludzi pogmatwane przez I wojnę światową i warunki, w jakich przyszło im mieszkać i pracować (wartość poznawcza utworu). Oprócz tego poznajemy głównego bohatera – Olka, jako chłopca uczciwego, pogodnego, wiernego w przyjaźni i mężnie znoszącego los. Jego postawa jest godna podziwu (jest to wartość wychowawcza opowiadania).
Postać głównego bohatera
Olek był chłopcem ładnym, jasnowłosym i niebieskookim. Miał trzynaście lat, choć wyglądał na dziesięć. Po śmierci rodziców szybko musiał wydorośleć – opiekował się młodszą siostrą, ciężko pracował. Ludzie znali jego uczciwość i zaradność, podziwiali pracowitość i upór, z jakim zmagał się z przeciwnościami losu. Olek nie poddawał się smutkom ani niepowodzeniom, sam jeszcze dodawał innym otuchy. Dla Stasia, swojego przyjaciela, był życzliwy, szczery i chętny do pomocy.
Opublikowano dnia:
lutego 26, 2008
Więcej recenzji na temat Olek