Paweł Obarecki- młody lekarz, ukończył studia w Warszawie. Ówcześnie zafascynowany ideałami pozytywistycznymi.
Był kawalerem, prowadził
praktykę lekarską w Obrzydłówku. Skłonny był do długich rozmyslań, melancholii i marzycielstwa. "... reflekcjonista(...) wielki leniuch". Pełen energii i zapału do pracy, po latach pobytu w Obrzydłówku stał się zniechęcony, leniwy i wygodny. Miał świadomość, że: "Sam się pokonał. Zdusił proste i wysokie myśli i uczynki..." Popadł w rutynę, nie pogłębiał wiedzy, nie czytał pism medycznych, nie zastanawiał się przy zapisywaniu lekarstw. szybko zaczął traktować pacjentów w myśl zasady "Dawajcie
pieniądze i wynoście się". Popadł w lenistwo umysłowe i niechęć do wszelkiej głębszej myśli. Miewał napady "metafizyki", jednak zdawał sobie sprawę z bezsensu swojego życia i gorzko rozliczał się z samym sobą. Obareckiemu zabrakło siły charakteru i wytrwałości. Zrzygnował ze swoich ideałów i zatracił sens życia. Chociaż pozornie miał wszystko: praktykę lekarską pieniądze, krąg towarzyski, to jednak nie był człowiekiem szczęśliwym.