Dramat „Niemcy” Leona Kruczkowskiego powstał na przełomie 1948/49 roku. Geneza utworu, którego zamysł powstał w czasie pobytu pisarza w niemieckim obozie jenieckim, wyrasta z refleksji nad motywacjami postaw „uczciwych Niemców” w czasach hitleryzmu i powodami, które sprawiły, że system ten zdołał opanować naród o wysokiej kulturze i humanistycznych tradycjach.
Wiele osób w okresie II wojny intrygowało pytanie: jak to możliwe, że Niemcy, którzy w krajach okupowanych popełniali codziennie setki zbrodni, mieli swoje normalne ludzkie życie,
rodziny i powiązania uczuciowe. Takie pytanie nasunęło się też autorowi dramatu, a utwór miał być próbą odpowiedzi na nie.
W rezultacie powstała sztuka, która miała za zadanie
pokazać szereg postaci niemieckiej narodowości, powiązanych węzłami osobistymi, należących do jednej rodziny, o określonych postawach wobec hitlerowskiej rzeczywistości.
Chodziło o to, by pokazać tych ludzi nie tylko w rzeczywistości okupacyjnej, ale też od strony ich własnego prywatnego życia, także życia wewnętrznego.
Ponadto założeniem sztuki było też ukazanie winy „porządnego Niemca”, który nie brał czynnego udziału w działaniach militarnych (nie katował, nie mordował, nie palił), ale mimo to ponosił odpowiedzialność za hitleryzm, za wojnę, za okupację, za Oświęcim. To zresztą nie tylko problem niemiecki, ale raczej ogólnoludzki, bo przecież
sprawa odpowiedzialności osobistej i zaangażowania społecznego ma taki właśnie charakter.
Z problemem niemieckim łączy się też sprawa tytułu dramatu. Początkowo miał nosić tytuł „Niemcy są ludźmi”. Autor chciał odejść od plakatowego stereotypu „szczekającego Niemca” i pokazać jako człowieka umiejscowionego w rodzinie. Ostatecznie jednak ze względu na szerszy zakres słowa na karcie tytułowej pozostali tylko „Niemcy”. Kruczkowski zastrzega jednak, że nie chodziło mu o pokazanie kompletnego przekroju społeczeństwa
niemieckiego w okresie hitleryzmu, lecz jedynie warianty postaw wobec faszyzmu. Zademonstrował je w obrębie rodziny wybitnego uczonego, gdyż chciał je ukazać na przykładzie inteligenckiego środowiska – a była to grupa społeczna bardzo charakterystyczna dla społeczeństwa niemieckiego.
Sztuka została wystawiona w 1949 roku w Krakowie, a wydanie książkowe ukazało się w 1950 roku w Warszawie. W Berlinie nosiła tytuł zacieśniający problem - „Die Sonnenbrucks”, na co autor wyraził zgodę.