Totalny rozśmieszacz i poprawiacz nastroju – tak jednym zdaniem określę tę książkę, kontynuację tragikomicznych perypetii
Adriana. Lata minęły od czasu, gdy bohater powierzał swe tajemnice „ Sekretnemu dziennikowi „ Z zakompleksionego nastolatka stał się 30 –letnim nieudacznikiem.
Nadal pisze
pamiętnik i nadal ma podobne problemy, jak kilkanaście lat temu. Do problemów z młodości doszły problemy wieku średniego. Już nie pryszcze spędzają mu sen z powiek, ale zaczątki łysiny i kłopoty z potencją. Przez ten okres Adrian zmienił się wizualnie, ale nie psychicznie, Zycie niczego go nie nauczyło.Dalej jest niepoprawnym romantykiem i marzycielem, nieprzystosowanym idealistą i wzorem pechowca. Słowem, niereformowalny przypadek kliniczny. Nie może sprostać żadnej roli, jaka wyznaczyło mu życie. Doszedł do wniosku, że zawiódł jako syn, mąż, literat. Pragnie się sprawdzić choć jako ojciec. Pracuje teraz jako szef kuchni, mimo że nie umie gotować, w londyńskiej restauracji, a właściwie parodii restauracji. Pamiętnik rozpoczyna się w maju 1997 roku ważnym wydarzeniem politycznym – wyborami do Parlamentu. Adrian przyjeżdża do rodzinnego miasteczka, by głosować na kandydatkę Partii Pracy, pierwszą, jedyną i nadal aktualną i nieodwzajemnioną miłość swego życia – dr Pandorę Braithwaite. Rodzice „wychowywują „ jego 3 letniego synka Williama, mimo że nie mają ku temu kwalifikacji moralnych, zamieniają się partnerami, ich styl życia pozostawia wiele do życzenia. Adrian jest w trakcie rozwodu z Jo Jo – nigeryjską żoną. Znajomi z Londynu uważają autora pamiętnika za idiotę z prowincji, on sam mówi o sobie, że jest prezenterem telewizyjnym i niedocenianym intelektualistą. Jego wygórowane ambicje literackie cierpią, gdy otrzymuje propozycję napisania nie powieści, lecz książki kucharskiej. Do całego arsenału, nawiedzających go ustawicznie, zmartwień i stresów, dochodzą jeszcze kłopoty finansowe, związane z alimentami. Okazuje się, co jest zaskoczeniem również dla niego samego, że ma jeszcze nieślubnego syna – Glenna. Jedyną pozytywną rzeczą, jaka mu się w opisywanym okresie przydarzyła, to nieoczekiwane odziedziczenie domu po zmarłym sąsiedzie. Ale szczęście nie trwało długo, jak na pechowca przystało.Dom został podpalony przez nauczycielkę Glenna, byłą pensjonariuszkę zakładu psychiatrycznego. Na drodze życiowej Adriana stale stają ludzie, którzy go ośmieszają i unieszczęśliwiają Książka jest satyrą na współczesne społeczeństwo brytyjskie. Na przykładzie szalonej rodzinki bohatera i osób z jego otoczenia, autorka demaskuje i ośmiesza wady Anglików. Na nikim nie zostawia suchej nitki. Nie oszczędza nawet premiera T. Blaira i polityków za ich hipokryzję, manipulowanie ludźmi i ogłupianie ich różnymi metodami. Najbardziej charakterystyczny dla tej powieści jest humor. Komizm sytuacyjny i słowny jest wyniesiony na wyżyny. Młodzież określiłaby tę książkę jako „odjazdową ‘