Ogólnie powstanie warszawskie trwało od 1 VIII 1944 r. do 2 X 1944 r.Fragmenty z podręcznika opisują dni: 1 VIII - dzień
wybuchu
powstania i 5 VIII - dzień, w którym Niemcy (wzmocnieni przez nowe oddziały SS) rozpoczęli natarcie na Woli i Ochocie w celu otwarcia tras komunikacyjnych przez mosty.Sierpień - trwa mordercza walka powstańców z przeważającymi siłami wroga i tragedia ludności cywilnej: 23 lub 24 VIII - trwał szturm generalny Niemców, którzy od kilku dni systematycznie niszczyli kolejne domy na Starym Mieście atakami artylerii i lotnictwa (nie mogąc opanować tej dzielnicy jednym uderzeniem): koniec
sierpnia - obrońcy Starego Miasta ewakuują sie kanałami do Śródmieścia.Niemcy mordują większość ludności cywilnej ok. 90 tys. Październik - kapitulacja powstańcówW utworze nie ma tradycyjnego podziału bohaterów ponieważ Miron Białoszewski pisał o całej ludności, dlatego każda postać występująca w pamiętniku jest tak samo ważna.W fragmentach występują:Miron Białoszewski - opowiada o wydarzeniach (jest narratorem) relacjonuje wydarzenia z pozycji kogoś kto je przeżywa.Swen - przyjaciel autoraMama Swena - matka przyjacielaAnonimowa kobieta - w czasie jednego z bombardowań zainicjowała modlitwę, dzięki której łatwiej było przetrwaćAdam przyjaciel autora z czasów powojennych1 sierpnia Około godziny piątej dały się słyszeć odgłosy walki.Wszyscy uświadomili sobie że wybuchło powstanie.5 sierpnia Dzień upływał na wydobywaniu ciał z gruzów, gaszenie pożarów.Czekanie na ostrzegawczy krzyk o nadlatujących bombowcach, a po nim zbiegani do piwnic i tam w ciemnościach i ciasnocie modlitwa.sierpieńNaloty trwają ciągle. Organizują sie grupy ludzi odpowiedzialnych za odgrzebywanie zasypanych.Narrator wraz z innymi poszedł gasić trzypiętrową kamienice.Po ugaszeniu pożaru nadleciały samoloty sypiące bombami zapalającymi i cała akcję z gaszeniem trzeba było zacząć od nowa23 lu 24 sierpnia Południe ludzie kryli sie w piwnicach, słysząc tylko nadlatujące samoloty.Kiedy dźwięki przybliżały się jedna z kobiet zaczęła sie modlić.Kolejnym zwrotkom modlitwy towarzyszył huk wybuchających bomb i odgłos zawalającego sie sklepienia. Kobieta nie przerwała modlitwę chociaż gruzy runęły na piwnice. Zapadła cisza dopiero potem ludzie zaczęli szukać zapałek i wyjścia.Koniec sierpnia Narrator wraz z innymi ruszyli po wodę.W trakcie marszu spotkali pomiędzy gruzami miasta kobietę, która niosła w wiadrze zupę jagodową , to utkwiło mu w pamięci. Ponieważ rozpoczęło sie bombardowanie, musiał kluczyć wśród ruin. Ktoś krzyknął że woda tryska z rozerwanej rury. Wszyscy rzucili sie w tamta stronę.Narrator wrócił na Miodową dumny ze swojego czynu - zdobycia wody.Zapadła noc, ciszę zakłócił kolejny nalot.PaździernikSobota, ciągle było słychać huk młodzieży i miotaczy ognia zwanych też "krowami''''. Narrator mieszkał wtedy w piwnicy pod budynkiem Wilczej 23. Rankiem w niedziele umilkły działa. Ludzie zdawali sobie sprawę, że to koniec powstania, ale wszyscy odczuwali już niechęć do wojny, zabijania, chcieli żyć.Nagle ze wszystkich piwnic zaczęli wychodzić ludzie. Narrator wraz z tłumem ruszyli na Chmielną, kamienica została nienaruszona tylko koty zniknęły, choć ich jedzenie ciągle czekało. Potem ruszył ze Swenem, ale tam były tylko gruzy, pod którymi zginęło 200 tys. ludziPLAN WYDARZEŃ1. Wybuch powstania2. Pierwsze naloty3. W czasie bombardowania: a) gaszenie pożarów, pomoc rannym; b) w piwnicach - strach, panika, wspólne modlitwy4. Sierpniowe upały - brak wody i żywności5. Zakończenie powstania6. Warszawa w gruzach