Mówi
się, że wspomnienia to najwiekszy skarb człowieka. Przeszłość to jego historia, wkład jaki wniósł we własne człowieczeństwo.
Zbyt intensywne jednak, o nazbyt jaskrawych barwach, naszpikowane silnymi emocjami bywają traktowane, jak przekleństwo. Tak jest w przypadku bohaterek powieści. Zapisują
się na kurs pisania wspomnień. Różnią się od siebie wszystkim, może zgrabniej należałoby powiedzieć, że nic ich ze sobą nie łączy, i gdyby nie wspólne zajęcia nigdy by się nawet nie poznały. Poprzez spisanie wspomnień, pragną, jedne bardziej świadomie inne mniej, przeżyć pewien rodzaj oczyszczenia. Chcą zrzucić z siebie ciężar sytuacji, które już się zdarzyły, nie można ich zmienić, ale nie można o nich przestać myśleć, i mimo że już przebrzmiały to ciągle się dzieją w ich głowach, nie dając spokoju.
Ratsy spowiada sie przed córką, którą odebrano jej przy porodzie. Potrzebuje jej rozgrzeszenia, ale otrzyma je dopiero wówczas, gdy sama sobie wybaczy. Tylko, że Ratsy nie potrafi tego zrobić. Jil jest młodą, piękną kobietą, szczęśliwie zakochaną w marzycielu, który chce produkować lody. Jest Koreanką adoptowaną przez Amerykanów. Musi poznać swoje korzenie by pojąć źródła własnych myśli; by przestać szukać domu. Caryn niczego nie oczekuje. Ma depresj. W katastrofie lotniczej straciła dzieci i męża. Na kurs prawie siłą zaciągą ją przeyjaciółka. Francine, chce uczcić pamięć zmarłego męża.
Dzięki ekscentrycznej nauczycielce Penny Taylor, każda z nich znajduje w sobie odwagę by brnąć w głąb samej siebie, tak daleko, jak daleko sięga ich ból. Z pozoru niewinne wspomnienia okażą się kopalnią goryczy, a wstrząsające sytuacje przyniosą ukojenie. Jest to opowieść o rozpaczy, o tym że każdą rozpacz można godnie znieść, przetrwać i nie zwariować, gdy teraźniejszość ponownie zmieni sie w eksplozję zła.
Gdyż siła, jaką nabędą dzięki rozliczeniu z przeszłoscią okaże sie niezbędna do stawienia czoła temu, co los dla nich gotuje w niedalekiej przyszłości.