Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Padlina

książki Streszczenie   według:elpad     Autor : Charles Baudelaire
ª
 
Padlina Jest to jeden z najważniejszych i najbardziej znanych wierszy Charlesa Baudelaire'a. Padlina nie jest artystyczną deklaracją realistycznego czy też naturalistycznego sposobu obrazowania świata. Wiersz nie może być też traktowany jako wyznacznik całej twórczości Baudelaire'a. Początek utworu to idylliczne wspomnienie letniej przechadzki. Bardzo szybko jednak sielankowy, pogodny nastrój ulega zmianie. Podmiot liryczny pyta swą kochankę, czy pamięta, że "u zakrętu leżała plugawa padlina" . Wytrącenie z romantycznego nastroju jest gwałtowne i bardzo mocne. W kolejnych strofach następuje skrajnie turpistyczny opis rozkładającego się, gnijącego ścierwa, kłębiących się wkoło much i psa czyhającego na możliwość wyszarpania ochłapu. Podmiot liryczny zdaje się zachwycać, delektować koszmarnym widowiskiem: Z nogami zadartymi lubieżnej kobiety, Parując i siejąc trucizny, Niedbała i cyniczna otwarła sekrety Brzucha pełnego zgnilizny (...). Smród zgnilizny tak mocno uderzał do głowy Żeś omal nie padła na trawy. Brzęczała na tym zgniłym brzuchu much orkiestra I z wnętrza larw czarne zastępy Wypełzały ściekając z wolna jak ciecz gęsta.
.. Ten opis jest jedynie wstępem do rozważań, jakie zaczyna snuć podmiot liryczny. Oto "plugawa padlina" okazała się być pretekstem do rozmyślań nad przemijalnością życia ludzkiego, nad nieuchronnością śmierci. Śmierć jest bowiem wszechwładna, dosięgnie każdego, nawet najpiękniejszą, najświeższą istotę. Podmiot liryczny zwraca się do kochanki: A jednak upodobnisz się do tego ścierwa, Co tchem zaraźliwym zieje (...) Taka będziesz kiedyś, o wdzięków królowo (...) Gdy zejdziesz pod ziół żyznych urodę kwietniową, By gnić wśród kości bratnich Baudelaire zwraca uwagę, że życie każdego człowieka jest już od chwili narodzin naznaczone śmiercią, nosi piętno rozkładu, zmierza ku mogile. Ostatnie słowa wiersza są wyrazem przekonania poety, że śmierci może się oprzeć jedynie poezja, że tylko sztuka jest wieczna, nieprzemijalna, że stanowi "formę i treść boską" .
Opublikowano dnia: 03 kwietnia, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
  1. Odpowiedz   Pytanie  :    co to jest padlina Zobacz wszystkie
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.