Dante i jego „Boska komedia”
„Boska komedia” często sytuowana jest na przełomie średniowiecza i renesansu. Autor zakończył
pisanie poematu w 1313r./ lecz elementy renesansowe istniejące w dziele pozwalają mówić o nim jako o utworze nowatorskim, zbliżonym w charakterze do dzieł odrodzenia.
Składa się z trzech części: Piekło,
czyściec i Raj- każda z nich liczy 33 pieśni.
„Boska komedia” jest napisana tercyną- czyli strofą złożoną z 3 wersów. Przedstawiona w niej wizja zaświatów opiera się na liczbie trzy, jest 9 kręgów piekielnych, 9 sfer niebieskich, a Trójca święta jest przeciwstawiona Lucyferowi w trzech czasach.
Piekło wg. Dantego znajduję się w leju który powstał po upadku Lucyfera. Zbuntowany anioł znajduje się w środku wydrążonej przez siebie dziury. W jego uścisku znajdują się najwięksi zdrajcy ludzkości : Brutus i Kasjusz- mordercy Cezara i Judasz- zdrajca Jezusa.
Czyściec przypomina stożek jak na obrazie Dominico Michellino, znajduje się na drugiej półkuli, a powstał z materiału który Lucyfer wypchnął upadając. To miejsce cierpienia i pokuty, ale także radości i nadziei.
Raj zaś rozwieszony jest na planetach. Droga Dantego wiedzie przez 9 sfer do Boga.
Akcja poematu rozpoczyna się w nocy z Wielkiego Czwartku na Wieki Piątek i trwa około tygodnia.
W pieśni wstępnej poeta (Dante) znalazł się w ciemnym lesie i szuka możliwości wyjścia z kniei. Las to alegoria świata pogrążonego w różnego rodzaju grzechu które czyhają na człowieka na każdym kroku. Dante znalazł się w końcu u stup góry oświetlonej promieniami słońca, ale na drodze stanęły mu trzy bestie : pantera, lew i wilczyca. Gdy sytuacja stała się beznadziejna zjawił się duch Wergiliusza- poety Rzymskiego. Jedynym wyjściem z lasu była droga przez piekło, czyściec i raj.
Wędrówka od piekła przez czyściec do nieba to alegoria podnoszenia się człowieka z upadku
moralnego. To droga do poznania swoich win i oczyszczenia się z grzechu przez cierpienie aż do moralnego odrodzenia i doskonałości.